Δευτέρα, 5 Μαΐου 2014

Unsuccess story


Πόσο πια να βρίσεις, Πόσο πια να φοβηθείς. Πόσο πια να φωνάξεις.
Αρχίζεις την καταμέτρηση, τον λογαριασμό του αίσχους. Τι να πρωτοθυμηθείς αλήθεια. Τούμπα, Λεωφόρος, Καραϊσκάκη, Αιγάλεω και πόσο ακόμα. Κύκλος ατέλειωτος...
Κι όμως υποτίθεται ότι μετά την φιλική συνύπαρξη Αλαφούζου, Σαββίδη στον τελικό κυπέλλου θα γινόταν μια αρχή. Φευ. Τα όνειρα γκρεμίστηκαν μια εβδομάδα μετά. Στον ίδιο αγώνα για το πρωτάθλημα αυτή την φορά. Πρώτη μετακίνηση οπαδών μετά από πόσα χρόνια…
Και τι έγινε. Τα γνωστά φωτοβολίδες, το παιχνίδι ξεκίνησε με καθυστέρηση, μολότοφ μπουκάλια να εκτοξεύονται. Ίχνος ντροπής πια.
Ποιος άνθρωπος, ποιος αρρωστημένος νους άραγε πηγαίνει στο γήπεδο με σκοπό να σκοτώσει. Τι είναι αυτό που οδηγεί άραγε έναν άνθρωπο να μισεί κάποιον επειδή τυχαίνει να αγαπάει άλλη ομάδα από εκείνον;
Ποιος κάνει τάχα την αρχή. Ποιος αρπάζει πρώτος την πέτρα; Τι σημασία έχει. Ένα κεφάλι ανοίγει. Ένας εμφύλιος βρίσκεται πια σε εξέλιξη.
«Θα θρηνήσουμε κάποτε νεκρούς» φωνάζουν όλοι θαρρείς κι ο Χαράλαμπος Μπλιώνας δεν υπήρξε ποτέ.
Είναι η πρώτη φορά που ο Τάκης δεν έχει απαντήσεις. Σκύβει το κεφάλι. Θυμάται τον εαυτό του σαν παιδί. Τότε που έφηβος μέσα σε μια στιγμή άρχισε να βρίζει τους νεκρούς της Θύρας 7. Πόσο θα ήθελε να σβήσει αυτή την θύμηση.
Μόνο όταν έχασε κάποιον δικό του μπόρεσε να καταλάβει. Εκείνη τη στιγμή έκρυψε το πρόσωπο του κι άρχισε να κλαίει γοερά...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου