Κυριακή, 27 Απριλίου 2014

Νικητής

Ο Τάκης ήρθε σπίτι από νωρίς, άλλωστε ο τελικός κυπέλλου είναι μια γιορτή. Έτσι τουλάχιστον θα έπρεπε να είναι για όλους, για τους ποδοσφαιριστές, τους φιλάθλους τους δημοσιογράφος. Μπορεί να έγιναν κάποια παρατράγουδα πριν τον αγώνα (εντάξει μην τα θέλουμε κι όλα δικά μας) ωστόσο σε αυτό το παιχνίδι μπορείς να «τικάρεις» αρκετά κουτάκια σε σχέση με αυτά που περίμενες.

Εξαιρετική διαιτησία, πολύ καλό παιχνίδι, το ίδιο και ο κόσμος στις κερκίδες και η εικόνα των δύο προέδρων να μπαίνουν στον αγωνιστικό χώρο, ασυνήθιστη για τα ελληνικά δεδομένα. Ο Τάκης χαρακτήρισε αυτή την εικόνα «αστεία» κι άρχισε να γελάει. Από τι άλλη δε μπορείς να μην σκεφτεί ότι είναι προτιμότερο να γελάς με μια «υποκριτική» (κατά πολλούς) εικόνα από το να κλαις για τα επεισόδια που γίνονται κάθε φορά επειδή κάποιος πρόεδρος, βάζει λάδι στην φωτιά.
Στο αγωνιστικό κομμάτι όλα κύλησαν όπως πάνω κάτω το περίμεναν όλοι. Ο Παναθηναϊκός ήταν καλύτερη ΟΜΑΔΑ και δεν άφησε κανένα περιθώριο στον ΠΑΟΚ. Είχε τον Μπεργκ ηγέτη και χατ-τρικ του Σουηδού, το τελικό 4-1 φάνηκε απολύτως φυσιολογικό. Οι απουσίες του ΠΑΟΚ σαφώς και έπαιξαν ρόλο (η απουσία ειδικά του Αθανασιάδη φάνηκε στις ευκαιρίες που έχασε ο Σαλπιγγίδης).
Με το σφύριγμα της λήξης ο Τάκης ξέσπασε σε ξέφρενους πανηγυρισμούς. Τότε ήταν που άρχισε να δουλεύει η μνήμη. Άτιμο πράγμα αυτή η μνήμη, όταν θέλεις να ξεχάσεις αμήχανες στιγμές. Για μισό λεπτό Τάκη μου, εσύ δεν ήσουν που το καλοκαίρι έβριζες Θεούς και δαίμονες όταν ανακοινώθηκαν Αναστασίου και Νταμπίζας; Εσύ δεν ήσουν που έκοψες του γήπεδο φέτος; Εσύ δεν ήσουν που δεν πήρες φέτος διαρκείας βάζοντας ουσιαστικά τέλος στην οικογενειακή σας παράδοση;
Σαφώς και έχεις δικαίωμα να πανηγυρίσεις φίλε μου, όπως και όλοι οι φίλοι του Παναθηναϊκού. Το κύπελλο όμως αυτό ανήκει περισσότερο από όλους στους ποδοσφαιριστές, στο Αναστασίου και στον Νταμπίζα. Τους ανθρώπους που πίστεψαν σε αυτή την ομάδα που έσκυψαν το κεφάλι, έκλεισαν τα αυτιά και έπεσαν με τα μούτρα στην δουλειά. Ο Παναθηναϊκός προόδευε εβδομάδα με την εβδομάδα, με αποκορύφωμα το ποδόσφαιρο που αποδίδει τον τελευταίο ενάμιση μήνα.
Όπως και να έχει ο τίτλος αυτό συνιστά την αρχή μιας εποχής που ξεκινάει για τον Παναθηναϊκό. Πέραν αυτού οι «πράσινοι»  έχουν επιτύχει κάτι πολύ πιο σημαντικό. Κάτι που δεν μετριέται ούτε με χρήματα στα ταμεία, ούτε με τίτλους, ούτε με ηχηρές μεταγραφές. Είναι ο σεβασμός που έχει κερδίσει αυτή η ομάδα (πλην των τυφλωμένων που υπάρχουν κι αυτοί είναι η αλήθεια).
Οπαδοί αλλά και φίλοι όλων των ομάδων βγάζουν πλέον το καπέλο τους στο «τριφύλλι» αλλά και στην δουλειά που έχει γίνει μέχρι στιγμής. Κι αυτή  είναι η μεγαλύτερη νίκη απ’ όλες…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου