Πέμπτη, 24 Απριλίου 2014

Μερίδιο στην αποτυχία


Τελικά, Τάκη μου ο Ντέιβιντ Μόις μας χαιρέτησε πριν την ώρα του. Ο Σκωτσέζος απολύθηκε αρκετά χρόνια πριν λήξει το πρώτο του εξαετές (!!!) συμβόλαιο με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.

Η αλήθεια είναι ότι δε θα λείψει και σε κανέναν θαρρώ, αλλά το γεγονός και μόνο ότι μετά από πόσα χρόνια η Γιουνάιτεντ μένει εκτός Ευρώπης και χωρίς τίτλο (ούτε κύπελλο βρε αδερφέ) δεν το λες και τρομερή επιτυχία. Κι όμως, οι άνθρωποι της ομάδας του Μάντσεστερ πίστεψαν αρκετά στον Ντέιβιντ, Σκωτσέζος, εκλεκτός του Σερ Άλεξ, δεν ήθελαν και πολύ.
Η μόνη του ομοιότητα όπως φαίνεται είναι ότι κατάγονταν από την ίδια χώρα, τίποτα άλλο. Κι όμως Τάκη μου δεν ήταν απόλυτη ευθύνη του Μόις το κακό χάλι που παρουσίασε η Γιουνάιτεντ φέτος.
Φεύγοντας ο Σερ Άλεξ, ναι μεν άφησε μια ομάδα πρωταθλήτρια, αλλά αν δεν ήταν ο Ρόμπιν Φαν Πέρσι με την τρομερή του σεζόν πολύ αμφιβάλω ότι θα τα κατάφερνε. Τέλος, πάντως το ζήτημα είναι ότι ο Σκωτσέζος (ο καλός για να παρεξηγούμαστε) άφησε στον προκάτοχό του ένα άθροισμα ποδοσφαιριστών (γιατί ομάδα δεν την λες την φετινή Γιουνάιτεντ) ημιβετεράνων (Φέρντιναντ), ξεζουμισμένων (η κακή χρονιά του Φαν Πέρσι λέει πολλά) και που στο τέλος αυτής της χρονιά θα αποχωρήσουν (Εβρά, Βίντιτς). Κάπως έτσι κι επειδή η Γιουνάιτεντ ήθελε αρκετά μερεμέτια, ο Σκωτσέζος (ο κακός) ξόδεψε ολόκληρο το καλοκαίρι, που θα μπορούσε να κάνει αρκετές διορθωτικές κινήσεις, με το να προσπαθεί παίκτες, που έδιναν αρνητικές απαντήσεις (Φάμπρεγκας, Ερέρα, Μπέινς) κι έτσι λίγο έλειψε να εξελιχθεί σε φιάσκο η μεταγραφική σεζόν.
Τελικά έρχεται που από μηχανής θεός Φελαϊνί και σώζει τα προσχήματα (ασχέτως να φέτος δεν έχει δείξει την αξία του) και η χρονιά αρχίζει με την Γιουνάιτεντ να έχει πανηγυρίσει ήδη το Τσάριτι Σιλντ (η μόνη χαρά των οπαδών της φέτος, sorry guys αλλά αυτή είναι η αλήθεια).
Ενώ ο Μόις καταφέρνει να περάσει αήττητος την φάση των ομίλων του Τσάμπιονς Λιγκ (εντάξει, δε θεωρώ την Λεβερκούζεν, την Σαχτάρ και την Σοσιεδάδ μεγαθήρια) αλλά δεν είναι μικρό πράγμα. Στο πρωτάθλημα όμως πάει από το κακό στο χειρότερο. Σπάει ο,τι αρνητικό ρεκόρ μπορεί να σκεφτεί ο ανθρώπινος εγκέφαλος και κάπου εκεί χτυπάνε τα πρώτα καμπανάκια.
Δυστυχώς για τον Σκωτσέζο (τον κακό ντε) το αγγλικό πρωτάθλημα δεν έχει διακοπές για τα Χριστούγεννα, οπότε αναγκάζεται να βγάλει ένα μέρος του προγράμματος των γιορτών χωρίς βασικούς παίκτες (Ρούνεϊ, Φαν Πέρσι). Το 2014 τον βρίσκει να χάνει από την Τότεναμ στο Όλντ Τράφορντ και να αποκλείεται από το κύπελλο (από την Σουόνσι) και να χάνει στο πρώτο παιχνίδι με την Σάντερλαντ για το Λιγκ Καπ (αποκλείστηκε στο δεύτερο παιχνίδι). Ο γκαντ, που λένε και στην πατρίδα του πόσα να αντέξει πια ο κόσμος της Γιουνάιτεντ (είχε συνηθίσει σε μεγαλεία είναι η αλήθεια).
Κι ενώ η εικόνα της ομάδας κάπως βελτιώνεται, έρχεται το πρώτο παιχνίδι με τον Ολυμπιακό (που είχε κληρωθεί τον Δεκέμβριο). Σφαλιάρα, ολικής, 2-0 με την ομάδα του Μίτσελ, να κάνει εξαιρετικό τακτικά παιχνίδι και με τους ακριβοπληρωμένους σταρ των «κόκκινων διαβολών» να μην μπορούν να απειλήσουν στο ελάχιστο. Εκεί τα καμπανάκια έγιναν καμπαναριά ολάκερα, αλλά διάολε όσο κι αν τον χλεύαζαν τα Μέσα (χαρακτηριστικός ο …μουσακάς της Sun) εκείνος εκεί, ακούνητος. Το δεύτερο παιχνίδι και η πρόκριση με 3-0 (με την ομάδα του στο τελευταίο μισάωρο να αμύνεται σθεναρά) του έδωσαν ένα φιλί ζωής.
Ο τελικός αποκλεισμός από την (πολύ καλύτερη είναι η αλήθεια) Μπάγερν Μονάχου, ίσως χρύσωσαν κάπως το χάπι της κακής (ομολογουμένως) παρουσίας στα παιχνίδια με τον Ολυμπιακό.
Όμως η ήττα από την Έβερτον (προηγούμενη ομάδα του κακού Σκωτσέζου) που δυσκολεύει την προσπάθεια να παίξει Ευρώπη του χρόνου ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι.
Ο Μόις αποχώρησε, ο Γκιγκς πήρε το χρίσμα (σε μια φάση του ουδέν μονιμότερο του προσωρινού) και η Γιουνάιτεντ μπαίνει σε ένα τούνελ που ουδείς ξέρει που θα την οδηγήσει.
Μπορεί Τάκη μου να σου φανεί αστείο αλλά ο Σκωτσέζος (ο κακός ντε) έκανε και κάποια θετικά πράγματα στην (μικρή) θητεία του στην Γιουνάιτεντ. Είδε και προώθησε τον Αντνάν Γιανουζάι στην πρώτη ομάδα. Ο Βέλγος (αφού εκεί θα αγωνίζεται πλέον) είναι ένας παίκτης που πάνω του μπορεί να στηριχθεί όλη η ομάδα τα επόμενα χρόνια. Αλλά βέβαια και η παραμονή του Γουέιν Ρούνεϊ. Ο Άγγλος, μπορεί να είναι ο πιο ακριβοπληρωμένος ποδοσφαιριστής πια στο νησί, ωστόσο ήταν πολύ ξενερωμένος στο Μάντσεστερ και οι σειρήνες αποχώρησής του ήταν πιο δυνατές από ποτέ. Ο έμπειρος επιθετικός όχι μόνο παρέμεινε στην ομάδα αλλά είναι και από τους κορυφαίους παίκτες της αυτή την (καταστροφική αν μη τι άλλο) σεζόν.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου