Πέμπτη, 29 Αυγούστου 2013

Τα αν ενός αποκλεισμού

Αν ο ΠΑΟΚ έπαιζε με κόσμο στην Τούμπα θα είχε περάσει. Αν η ομάδα της Θεσσαλονίκης είχε ενισχυθεί με έμπειρους παίκτες θα είχε περάσει. Αν ο Στοχ ήταν πιο εύστοχος θα είχε περάσει.

Τρίτη, 27 Αυγούστου 2013

Ραγισμένη βιτρίνα

Ένα tweet του Matt Dickinson (ανταποκριτής της εφημερίδας Times) με έβαλε σε σκέψεις. Ανέφερε ότι στην πρεμιέρα της αγγλικής Premier League μόλις το 1/3 των παικτών ήταν από την Αγγλία. Είναι πλέον φανερό ότι αν και οι Άγγλοι διαθέτουν το καλύτερο και πιο ακριβό πρωτάθλημα στον κόσμο, σε επίπεδο παικτών (ως εκ τούτου εθνικών ομάδων) αλλά και προπονητών για να το επεκτείνω πάσχουν και μάλιστα σημαντικά. 

Ας ξεκινήσουμε από τα γνωστά και αυταπόδεικτα. Οι Άγγλοι ήταν αυτοί που «ανακάλυψαν» το ποδόσφαιρο (προφανώς είναι μύθος γιατί αναφορές για αντίστοιχο παιχνίδι με μπάλα υπάρχουν και στην Κίνα αρκετούς αιώνες πριν αλλά και στην αρχαία Ελλάδα). Ακόμα κι αν δεν ήταν αυτοί που το ανακάλυψαν σίγουρα ήταν αυτοί που το έβαλαν σε καλούπια και εφάρμοσαν τα πρώτα συστήματα και τους πρώτους κανονισμούς (η πρώτη άλλωστε προπονητική μεγαλοφυΐα είναι Άγγλος,  ο περιβόητος Χέρμπερτ Τσάπμαν που εφάρμοσε το λεγόμενο “WM” αρχικά στη Χάρντερσφίλντ κι έπειτα στην Άρσεναλ). Το πρώτο επίσημο παιχνίδι εθνικών ομάδων άλλωστε είναι το Αγγλία-Σκωτία (σκορ 0-0 για όποιον ενδιαφέρεται)


Αν ανατρέξει κανείς στην ιστορία του αγγλικού ποδοσφαίρου θα μάθει για πολύ σπουδαίους προπονητές (Μπράιαν Κλαφ, Σερ Ματ Μπάσμπυ, Μπομπ Πέισλυ κτλ.) και για πολύ σπουδαίους παίκτες (Σιρ Μπόμπι Τσάρλτον, Κέβιν Κίγκαν, Πίτερ Σίλτον κτλ.).  Όλοι αυτοί απασχόλησαν την ποδοσφαιρική κοινή γνώμη προηγούμενες δεκαετίες. Αν όμως κάποιος προσπαθήσει να βρει παίκτες και ιδιαίτερα προπονητές που να του γεμίζουν το μάτι σήμερα θα πρέπει σίγουρα να στύψει καλά το μυαλό του.

Αν μπορούμε να κάνουμε μια αναγωγή για την οικονομία της κουβέντας θα μπορούσαμε να πούμε ότι το αγγλικό πρωτάθλημα έχε κάνει ακριβώς τα αντίθετα από το γερμανικό, που φέτος είχε τις δύο πρώτες ομάδες της βαθμολογίας στον τελικό του Champions League. Επένδυσε και μεγαλούργησε πάνω στο «ντόπιο προϊόν». Τα σπουδαία έσοδα που έχει κάθε χρόνο η Πρέμιερ Λιγκ από την αναμετάδοση του πρωταθλήματος σε όλα τον κόσμο αλλά και το καταπληκτικό τους μάρκετινγκ έχει κάνει τις ομάδες τους τις πιο πλούσιες του κόσμου. Είναι ενδεικτικό ότι στην πρόσφατη  λίστα του Forbes  η Αγγλία έχει 5 ομάδες στις πρώτες δέκα (11η η Τότεναμ και 20η η Νιούκαστλ).
Είναι λογικό λοιπόν οι ομάδες του αγγλικού πρωταθλήματος να ξοδεύουν αφειδώς προκειμένου φέρουν «ο,τι καλύτερο κυκλοφορεί» και να κάνουν το προϊόν τους πιο ελκυστικό. Κάπως έτσι οι ακαδημίες και η σωστή λειτουργία παραγωγής παικτών έχει πάει περίπατο εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Είναι χαρακτηριστικό ότι το τελευταίο παιδί-θαύμα του αγγλικού ποδοσφαίρου ο Γουέιν Ρούνεϊ είναι πια 28 ενώ πλέον δε χρειάζεται να μιλήσουμε για την πορεία του τελευταίου Άγγλου νικητή της χρυσή μπάλας Μάικλ Όουεν (ίσως οι πολλαπλοί τραυματισμοί του αποτελούν ένα ελαφρυντικό). Τη στιγμή μάλιστα που Ισπανοί και Γερμανοί (κυρίως) παράγουν συνεχώς νέους πρωταγωνιστές.

Η κάκιστη αυτή νοοτροπία των Άγγλων ως προς την παραγωγή παικτών δε θα μπορούσε να αφήσει ανεπηρέαστη και την εθνική τους ομάδα. Ή μάλλον όλες τις εθνικές τους ομάδες, όλων των ηλικιών. Σε επίπεδο ανδρών η μεγαλύτερή τους επιτυχία είναι η κατάκτηση του Μουντιάλ του 1966 (που ήταν διοργανωτές) αλλά πέραν τούτου ουδέν. Η επόμενη μεγάλη επιτυχία της αποτελεί η πρόκρισή της στα ημιτελικά του 1990 όταν και έχασε από την μετέπειτα παγκόσμια πρωταθλήτρια Γερμανία στα πέναλτι. Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα δεν έχει κατακτήσει ποτέ, ενώ η καλύτερη πορεία της είναι μέχρι τα ημιτελικά το 1996. Είναι χαρακτηριστικό ότι στη διοργάνωση του 2008 δεν κατάφερε να προκριθεί.

Στις μικρές ηλικίες το πράγμα δεν είναι καλύτερο. Η πιο πρόσφατη επιτυχία των μικρών της εθνικών ήταν το 2010 όταν και κατέκτησε το Euro κάτω των 17 ετών. Ήταν φιναλίστ στο Euro κάτω των 21 το 2009 αλλά για να βρούμε άλλη επιτυχία φτάνουμε στο 1982 και το 1984 όταν και κατέκτησε πάλι στην ίδια ηλικία το Euro δύο φορές συνεχόμενες. Στο πρόσφατο Μουντιάλ κάτω των 20 ετών (που συμμετείχε και η εθνική μας ομάδα) απέτυχαν παταγωδώς.

Τα πράγματα στο θέμα των προπονητών δεν είναι και πολύ καλύτερα. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι πολύ χειρότερα αν αναλογιστεί κανείς ότι στις τέσσερις πρώτες ομάδες στη βαθμολογία της Πρέμιερ Λιγκ στην άκρη του πάγκου δεν κάθεται ούτε ένα Άγγλος. Ακόμα κι όταν ο Σερ Άλεξ Φέργκιουσον μετά από 26 χρόνια στον πάγκο της Γιουνάιτεντ αποφάσισε να παραδώσει τα σκήπτρα κανείς από τους «διαδόχους» που ακούστηκαν δεν ήταν Άγγλος. 

Είναι χαρακτηριστικό ότι από τα 70 τρόπαια που έχουν κερδηθεί από αγγλικές ομάδες την εποχή της Πρέμιερ Λιγκ μόλις τα έξι από αυτά έχουν γίνει κάτω από τις οδηγίες Άγγλου μάνατζερ. Μάλιστα δύο από αυτά τον 21ο αιώνα, η Μίντλεσμπρο του Στηβ ΜακΛάρεν που κατέκτησε το Λιγκ Καπ το 2004 και η Πόρτσμουθ του Χάρυ Ρέντναπ που κατέκτησε το κύπελλο το 2008.

Από καταβολής Πρέμιερ Λιγκ κανένας Άγγλος μάνατζερ δεν έχει καταφέρει να πάρει πρωτάθλημα στη χώρα του. Ο τελευταίος που έκανε κάτι τέτοιο ήταν ο Χάουαρντ Γουίλκινσον που οδήγησε τη Λιντς στον τίτλο το 1992, ακριβώς τη χρονιά πριν καθιερωθεί η Πρέμιερ Λιγκ. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο ο τελευταίος Άγγλος προπονητής που πανηγύρισε ευρωπαϊκό τίτλο ήταν ο Μπόμπι Ρόμπσον με τη Μπαρτσελόνα το 1997 (κύπελλο κυπελλούχων). Ο τελευταίος που το έχει κάνει με αγγλική ομάδα ήταν Χάουαρντ Κένταλ που πήρε τον ίδιο τίτλο με την Everton το 1985.

Ένας από τους προφανής λόγους που συμβαίνει αυτό είναι η κυριαρχία της Γιουνάιτεντ όλα αυτά τα χρόνια, αλλά οι 18 διαφορετικοί μη- Άγγλοι προπονητές που έχουν γευτεί τη χαρά κάποιου τίτλου είναι πάρα πολλοί. Τα επιπλέον κακό είναι ότι αυτή η κατάσταση αν και ο Σερ Άλεξ αποσύρθηκε από τους πάγκους δεν αναμένεται να αλλάξει δραματικά τα επόμενα χρόνια. Τρεις από τις 4 ομάδες κορυφής άλλαξαν προπονητή μέσα στο καλοκαίρι. Καμία από αυτές δεν εμπιστεύτηκε Άγγλο. Μόλις τέσσερις από τις συνολικά 20 ομάδες έχουν Άγγλο στην άκρη του πάγκου (Νιούκαστλ – Άλαν Πάρντιου, Γουέστ Χαμ – Σαμ Άλλαρντάις, Χαλ – Στηβ Μπρους, Κρύσταλ Πάλας – Ίαν Χόλογουεϊ) και καμία από αυτές δε μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα του αγγλικού ποδοσφαίρου. Εδώ υπάρχει ο αστερίσκος του Κρις Χιούτον του προπονητή της Νόριτς που αν και έχει γεννηθεί στο Λονδίνο έχει αγωνιστεί με την εθνική Ιρλανδίας ( ο πατέρας του ήταν Γκανέζος και η μητέρα του Ιρλανδή).

Η απουσία καλών Άγγλων προπονητών είναι κάτι που προβληματίζει την ποδοσφαιρική ομοσπονδία που βλέπει το ποσοστό Άγγλων ποδοσφαιριστών που αγωνίζονται σε κάθε παιχνίδι να μειώνεται δραματικά. Αυτό που σκέφτεται σοβαρά η ομοσπονδία είναι η βελτίωση της εκπαίδευσης των εκκολαπτόμενων προπονητών. Αυτό βέβαια είναι κάτι που πρέπει να γίνει άμεσα αφού παίκτες που αποσύρονται και αποτελούν σπουδαία κεφάλαια για το αγγλικό ποδόσφαιρο όπως ο Γκάρυ Νέβιλ και ο Τζέιμι Κάραχερ που πρόσφατα κρέμασε τα παπούτσια του προτίμησαν τη θέση του σχολιαστή.


Όλη αυτή η κατάσταση είναι σίγουρα πικρή για τη χώρα που «ανακάλυψε το ποδόσφαιρο» και θα γίνει ακόμα χειρότερη αν η Αγγλία δεν καταφέρει και πάρει το εισιτήριο που οδηγεί στο Μουντιάλ της Βραζιλίας (είναι στη 2η θέση του ομίλου της). Τότε είναι που η ποδοσφαιρική ομοσπονδία θα κληθεί να πάρει αποφάσεις και να σχεδιάσει εκ νέου τη νέα στρατηγική της με πλάνο και προοπτική αυτή τη φορά.

Τρίτη, 6 Αυγούστου 2013

Being Steven Gerrard

Βλέποντας το testimonial της Λίβερπουλ προς τιμήν του Steven Gerrard σκεφτόμουν ποιες είναι οι λέξεις που μπορούν να περιγράψουν καλύτερα την πορεία του όλα αυτά τα χρόνια στην ομάδα. «Θρύλος», «μύθος», «ηγέτης» κι άλλες κοινοτυπίες μέχρι που νομίζω ότι βρήκα το καλύτερο. «Λίβερπουλ», μα φυσικά δεν υπάρχει νομίζω λέξη που να περιγράφει καλύτερα τον αρχηγό της ομάδας του λιμανιού.

Γενικότερα νομίζω ότι στην εποχή που ζούμε που εκατομμύρια πάνε κι έρχονται δεν υπάρχει μεγαλύτερη τιμή για έναν παίκτη να μπορεί να ταυτίζεται με το όνομα της ομάδας που αγωνίζεται. Πόσο μάλλον όταν αυτή είναι η Λίβερπουλ, μπορεί τα τελευταία χρόνια να βρίσκεται σε περίοδο κάμψης αλλά παραμένει πάντα η Λίβερπουλ.

Όπως και να έχει το μυαλό γυρίζει από μόνο του σε εκείνες τις μέρες του Δεκεμβρίου του 2004. Τότε το παιχνίδι με τον Ολυμπιακό ήταν υψίστης σημασίας και για τις δύο ομάδες. Και οι δύο ήθελαν την πρόκριση. Για τη Λίβερπουλ τότε τα πράγματα σε επίπεδο εντυπώσεων ήταν πολύ δύσκολα. Τα καλοκαίρι είχε χάσει τον Μάικλ Όουεν που όπως είχε δηλώσει «φεύγω για να πάρω το Τσάμπιονς Λιγκ».

Εκείνο το καλοκαίρι είχε έρθει στην Αγγλία για να αναλάβει την Τσέλσι ο Ζοσέ Μουρίνιο που δήλωνε σε κάθε ευκαιρία θαυμαστής του Τζέραρντ και ότι τον περίμενε στο Λονδίνο με ανοιχτές αγκάλες. Από την άλλη η κατανοητή φιλοδοξία ενός παίκτη που ξέρει ότι έχει όλα τα προσόντα για να αφήσει εποχή. «Το καλοκαίρι θα έχω κλείσει τα 25. Δεν με παίρνει να περιμένω άλλα τρία-τέσσερα χρόνια για να διεκδικήσω τρόπαια. Και δε με ενθουσιάζει η προοπτική κάθε χρόνο από το Δεκέμβριο ο στόχος να είναι η τέταρτη θέση».

Αυτά ήταν τα λόγια του Τζέραρντ στη συνέντευξη τύπου πριν από το παιχνίδι με τον Ολυμπιακό. Για αυτό το λόγο το ΚΟΡ εκείνη τη νύχτα κρατούσε την αναπνοή του. Να προκριθούμε για μην τον χάσουμε, μην χάσουμε την περηφάνια μας (κειμήλιο ανεκτίμητο που μόνο εκείνος έμεινε να ενσαρκώνει γι’ αυτό άλλωστε έγινε και αρχηγός σε τόσο νεαρή ηλικία).

Εκείνη τη βραδιά το γκολ του Στίβεν Τζέραρντ που σφράγισε την πρόκριση και την αρχή της πλέον ξέφρενης πορείας που κορυφώθηκε τη νύχτα της Πόλης θαρρείς και μπήκε όχι με το πόδι αλλά με την καρδιά. «Εδώ θα μείνω» φαινόταν να βροντοφώναζε καθώς πανηγύριζε το γκολ-πρόκριση.

Εκείνη τη νύχτα η Κωνσταντινούπολη έμοιαζε τόσο μακρινή… κι όμως νομίζεις ότι εκείνη τη χρονιά ένα αόρατο χέρι έπαιρνε τη Λίβερπουλ και την οδηγούσε στην κορυφή της Ευρώπης. Τη νύχτα της Κωνσταντινούπολης συνέβη κάτι που ίσως ούτε ο ιστορικός του μέλλοντος θα μπορέσει να εξηγήσει.

Η Μίλαν είναι καταιγιστική και πηγαίνει στα αποδυτήρια προηγούμενη με 3-0. Ο Πάολο Μαλτίνι  φημολογείται ότι έκανε ήδη  πρόβες στα πλαστικά μπουκάλια του νερού για το πώς θα σηκώσει την κούπα. Στο 54’ λεπτό ο αρχηγός σημαίνει την αντεπίθεση. Μέσα σε πέντε λεπτά (που μετά το παιχνίδι ο Ράφα Μπενίτεζ χαρακτήρισε ως «πέντε ανεξήγητα λεπτά ποδοσφαιρικής τρέλας»)  το 3-0 γίνεται 3-3 και στα πέναλτι η Λίβερπουλ κατακτά το «άγιο δισκοπότηρο».


Είναι το πέμπτο της τρόπαιο κάτι που  σημαίνει ότι το αυθεντικό θα το πάρει μαζί της. Θα το κρατήσει για πάντα στο μουσείο σφραγίδα στο συμβόλαιο που εκείνη τη μέρα ο Στίβεν Τζέραρντ υπέγραφε, με την ομάδα, τους οπαδούς και την ιστορία της.