Δευτέρα, 20 Μαΐου 2013

As good as it gets


Δεν ήταν κι ο καλύτερος αμυντικός της Ευρώπης, ίσως ούτε καν στην πρώτη δεκάδα τα τελευταία 16 χρόνια που παίζει ποδόσφαιρο, στο αντίο του δε φόρεσε ειδικά σχεδιασμένα παπούτσια όπως ο Μπέκαμ, ενώ δεν έχει ξεπεράσει τις 40 συμμετοχές με το εθνόσημο. Ε και;  Για τους οπαδούς της Λίβερπουλ ήταν και θα είναι ένας από τους πιο σημαντικούς ποδοσφαιριστές που φόρεσαν ποτέ τη φανέλα της.

Ο χρόνος είναι αμείλικτος με όλους κι έτσι ο «Κάρα» αποφάσισε να κρεμάσει τα παπούτσια του. Έστω κι αν εγώ πίστευα ότι θα μείνει και θα παίζει ποδόσφαιρο μέχρι τα πενήντα. Στη Λίβερπουλ πάντα, την ομάδα που αγάπησε και που τον αγάπησε όπως κάνει με όλους της τους θρύλους. Γιατί από το απόγευμα της Κυριακής ο νο. 23 ανήκει εκεί.

Αν και ποδοσφαιρικά ανήκει στην ίδια γενιά με τον αρχηγό των «κόκκινων» Στίβεν Τζέραρντ ο ρόλος τους μέσα στην ομάδα ήταν τελείως διαφορετικός. Ο «Κάρα» δεν ήταν ποτέ ο σταρ του συλλόγου όπως ο Στιβ ή ο Μάικλ Όουεν παλιότερα. Ήταν όμως πάντα εκεί. Ήταν σα να λέμε ένας ηθοποιός όπως ο Μόργκαν Φρίμαν σε μια ταινία με την οποία κερδίζει το όσκαρ Β’ ανδρικού ρόλου, την ταινία της ζωής του…

Η ταινία ξεκινάει με τον μικρό Τζέιμι να υποστηρίζει μαζί με τον πατέρα του τη «μισητή» Έβερτον. Ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο σε τοπική ομάδα του Λίβερπουλ (Bootle Boys) με όνειρό του να φορέσει κάποτε τη φανέλα της αγαπημένης του ομάδας.Η αρχική του θέση ήταν σέντερ φορ αλλά η έλλειψη τεχνικής, σύμφωνα με τον ίδιο τον αναγκάζει να παίξει σε άλλες θέσεις. Πάντως δηλώνει με περίσσιο καμάρι ότι είχε σκοράρει εναντίον του Μπουφόν σε παιχνίδι εθνικών ομάδων κάτω των 16 ετών.

Σε ηλικία 16 ετών υπογράφει στη Λίβερπουλ εξακολουθώντας να υποστηρίζει τους Toffees. Δε δίστασε μάλιστα να πανηγυρίσει γκολ της Έβερτον μέσα στο πούλμαν που μετέφερε την ομάδα. Αργότερα κατάλαβε ότι για να γίνει μέρος  της ιστορίας της ομάδας του λιμανιού έπρεπε να αλλάξει συμπεριφορά. Έτσι κι έκανε.

Οι προπονητές του τον χρησιμοποίησαν σε διάφορες θέσεις μέχρι να βρουν αυτή που του ταίριαζε. Αμυντικός χαφ, αριστερός μπακ, δεξιός μπακ μέχρι να καταλήξει στόπερ από τον Ράφα Μπενίτεθ, που τον έβαλε δίπλα στο Σάμι Χίπια, βλέποντας τις αρετές του στο διάβασμα του παιχνιδιού και την κάλυψη του χώρου.

Κάπως έτσι «αθόρυβα» κατάφερε κι έφτασε τις 737 συμμετοχές σε όλες τις διοργανώσεις με την κόκκινη φανέλα (150 στην Ευρώπη). Δεύτερος πίσω από τον Ίαν Κάλαχαν που μοιάζει απλησίαστος με 857 συμμετοχές. Ανακαλύπτοντας βήμα-βήμα, παιχνίδι με το παιχνίδι την ιστορία του συλλόγου που έγινε τμήμα της στο πέρασμα του χρόνου.

Ο Τζέιμι Κάραχερ έχει μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά των φίλων της ομάδας που αγωνίστηκε σε όλη του την καριέρα. Όχι γιατί έβαλε τα εντυπωσιακά γκολ, ούτε γιατί ήταν ο κορυφαίος παίκτης της ιστορίας της. Αλλά γιατί πάντα ήταν εκεί. Γιατί δήλωνε παρών και δεν δείλιασε ποτέ στα δύσκολα. Αυτό ήταν κάτι που του έμαθε ο πατέρας του. Γιατί ήταν αυτός που ψιθύρισε στο αυτί του Ντούντεκ πριν το πέναλτι του Σεφτσένκο στον τελικό της Πόλης το όνομα του Γκρόμπελαρ.

Γιατί ήταν αυτός που σε μια εποχή που αγοράζονται και πωλούνται τα πάντα έμεινε στη Λίβερπουλ, δείχνοντας ότι υπάρχουν και πράγματα που δεν αγοράζονται με τα χρήματα. Γιατί πολύ απλά ήταν ο Τζέιμι Κάραχερ.

Δευτέρα, 13 Μαΐου 2013

Ζήτω ο νέος βασιλιάς!!!


Η σεζόν 2004-2005 βρίσκει πάλι τη Μακάμπι πρωταθλήτρια Ευρώπης  στο φάιναλ φορ της Μόσχας με τον Παναθηναϊκό στην τρίτη θέση ενώ στα εγχώρια ο Ολυμπιακός πάλευε να μπει στα πλέι οφ, και τα καταφέρνει την τελευταία αγωνιστική με εκτός έδρας νίκη στην Πάτρα επί του Απόλλωνα. Το τέλος εκείνης της χρονιάς βρίσκει τον Παναθηναϊκό και πάλι πρωταθλητή, ενώ ο Ολυμπιακός περνάει στα χέρια του Παναγιώτη και του Γιώργου Αγγελόπουλου.

Τώρα θα μου πείτε προς τι η αναδρομή στο παρελθόν και δη η αναφορά στη Μακάμπι. Μα είναι πάρα πολύ απλό. Η Μακάμπι ήταν μέχρι χθές η τελευταία ομάδα που είχε κάνει repeat στην Ευρωλίγκα. Βέβαια έχοντας στο ρόστερ τον "πολύ" Άντονι Πάρκερ (2 φορές MVP), τον Γιασκεβίτσιους αλλά και τον Βούιτσιτς, έναν από τους καλύτερους, αν όχι ο καλύτερος ψηλός πασέρ στην Ευρωλίγκα εκείνη την εποχή.

Όπως και να έχει αυτή η ομάδα της Μακάμπι περνάει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας καθώς από χθες το βράδυ η Ευρωλίγκα πέρασε και πάλι σε Πειραιώτικα χέρια. Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, κάτι που καμία ελληνική ομάδα δεν έχει πετύχει, με τον Γιώργο Μπαρτζώκα στον πάγκο, όντας ο πρώτος Έλληνας που κατακτά κύπελλο Πρωταθλητριών-Ευρωλίγκα. Κι όμως στην αρχή της σεζόν ο κόουτς Μπαρτζώκας λοιθωρήθηκε, μάλιστα δε έλειψαν και οι χαρακτηρισμοί του ως «άσχετο» από ερυθρόλευκων αποχρώσεων εφημερίδα. Άραγε θα του ζητήσει κανείς συγνώμη; Δε νομίζω αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας.

Ο μπασκετικός Ολυμπιακός χθες το βράδυ απέδειξε ότι με σωστή δουλειά και με ταπεινότητα μπορείς να κατακτήσεις τα πάντα. Μη νομίσει κανείς ότι είναι ομάδα με μπάτζετ προηγούμενων ετών. Πέραν του Σπανούλη, όλα τα άλλα συμβόλαια είναι χαμηλά, με κορυφαίο αυτό του κόουτς που δεν ξεπερνά τις 150.000 ευρώ το χρόνο. Από αύριο οι άλλο τρεις συνάδελφοί του που πήραν μέρος στο final four πρέπει να πάνε και να του καταθέσουν το μισθό του Μαΐου και του Ιουνίου. Δε θα ήταν υπερβολή αν λέγαμε ότι ο Έλληνας συνάδελφός τους τους έριξε στο καναβάτσο κι αυτούς αλλά και τα πολυδιαφημισμένα αστέρια τους, που δεν ξέρουν να χάνουν (έτσι Ρούντι;). 

Έχω την εντύπωση ότι το άγχος που είχε ο Ολυμπιακός ήταν μέχρι να φτάσει στο final four. Το επέβαλε αυτό το ανόητο «πρέπει» μετά από μια επιτυχία. Κακά τα ψέματα το μπάτζετ του Ολυμπιακού ήταν μικρότερο από πολλών ομάδων στη διοργάνωση και φυσικά δε θα συνιστούσε αποτυχία η μη-πρόκρισή του στο Λονδίνο. Άντε πες το όμως αυτό στο Έλληνα οπαδό που αδημονεί να βλέπει επιτυχίες, προσοχή όχι προσπάθεια, επιβεβαιώνοντας τη σοφή ρήση του Αλεξάντερ Γκομέλσκι: «οι Έλληνες δεν αγαπούν τα ομαδικά σπορ αλλά τις νίκες σε αυτά».

Έτσι λοιπόν ο Ολυμπιακός μετά από πολλά σκαμπανεβάσματα στην απόδοσή του και περνώντας από χίλια κύματα έφτασε στο Λονδίνο. Εκεί πια ήταν απελευθερωμένος από το άγχος. Το «πρέπει» είχε εκπληρωθεί και όντας η ομάδα με το χαμηλότερο μπάτζετ το μόνο που είχε να κάνει ήταν να απολαύσει το μπάσκετ. Όπως και έκανε, πρώτα με την ΤΣΣΚΑ την οποία κυριολεκτικά ισοπέδωσε με άμυνα βγαλμένη από σεμινάριο (τελικά είναι άσχετος ο Μπαρτζώκας). 

Κάπως έτσι και κρατώντας το προβάδισμα από την αρχή μέχρι το τέλος του παιχνιδιού ο Ολυμπιακός κι ο Μπαρτζώκας προσωπικά έδωσαν ένα μάθημα στην ομάδα του στρατού αλλά και τον προπονητή της, που προκλητικά στη συνέντευξη τύπου δε φόρεσε τα ακουστικά μετάφρασης ενώ ο συνάδελφός του μιλούσε ελληνικά, κοινώς δεν κατάλαβε τίποτα από όσα άκουσε.


Στο παιχνίδι με τη Ρεάλ ο Ολυμπιακός έπαιξε ολοκληρωτικό μπάσκετ. Το δικό του μπάσκετ. Το μπάσκετ του μαέστρου Βασίλη Σπανούλη που με 22 πόντους (όλους στο 2ο ημίχρονο) πήρε σπίτι ένα ακόμα βραβείο mvp για να έχει να "παίζει" κι ο τρίτος του γιος (έχει πάρει ένα για τον καθένα έτσι κανένας τους δε θα έχει παράπονο), του γίγαντα και υπερανθρώπου Κάιλ Χάινς που για ακόμα ένα παιχνίδι έδωσε τα πάντα, του πιο ώριμου από πότε Γιώργου Πρίντεζη του "Βαλκάνιου" Άντιτς που ήταν εκεί όταν έπρεπε, του Στράτου Περπέρογλου που δε χαμπαριάζει τίποτα από πίεση τελικού και τα "μπουμπουνάει", του φοβερού και τρομερού Κώστα Παπανικολάου, του τρεχαντηριού Κώστα Σλούκα (και τι δεν έκανε χθες), του "δρακουμέλ" Σερμαντίνι που έβαλε άμυνα στο "πικ", του μικρού Κατσίβελη που στα δύσκολα δήλωσε έτοιμος και του πάντα παρόντα Έισι Λο που χθες αν και αθόρυβος ήταν κάτι παραπάνω από καταλυτικός. 

Τη "βασίλισσα" τη νίκησε κατά κράτος με τα δικά της όπλα. Το γρήγορο μπάσκετ, τα πολλά τρίποντα και το φρενήρη ρυθμό που ο ίδιος έδωσε το παιχνίδι. Κι αν η Ρεάλ θεωρείται με το παιχνίδι της ομάδα των ανατροπών, ο Ολυμπιακός είναι ομάδα των υπερβάσεων κάτι που απέδειξε ακόμα μια φορά χθες το βράδυ, όταν όντας πίσω με 17 πόντους στην πρώτη περίοδο και με τον αρχηγό Βασίλη Σπανούλη χωρίς πόντο και με μια ασίστ σε όλο το πρώτο ημίχρονο κατάφερε να μείνει στο παιχνίδι, με τις άμυνες του Άντιτς, του συγκλονιστικού Χάινς αλλά και τα τρίποντα του Περπέρογλου που είναι φτιαγμένος για τέτοια παιχνίδια. Από τη στιγμή που ο Σπανούλης βρήκε τον καλό του εαυτό στην τρίτη περίοδο (με 3/3 συνεχόμενα τρίποντα) όλα πια είχαν πάρει το δρόμο κι ο Ολυμπιακός στρογγυλοκάθισε και πάλι στο θρόνο της Ευρώπης. Και λέει σε τυχόν διεκδικητές «ελάτε να το πάρετε».

Ο μπασκετικός Ολυμπιακός κατάφερε και κάτι πολύ πιο μεγάλο από την κατάκτηση της Ευρωλίγκα. Τον παραδέχτηκαν και του έβγαλαν το καπέλο όλοι οι άνθρωποι που ασχολούνται έστω και λίγο με τον αθλητισμό ή μπορεί να καθόλου. Ακόμα και αντίθετων φρονημάτων οπαδοί παραδέχτηκαν ότι αυτό που κατάφερε η ομάδα του λιμανιού χθες ήταν κάτι πολύ μεγάλο. Αυτό είναι ένα ακόμα πολύτιμο πετράδι στο καλογυαλισμένο του στέμμα. Ίσως και το πιο σημαντικό αναλογιστεί κανείς σε ποια χώρα ζούμε.

Το τρόπαιο αυτό αποτελεί την απόλυτη δικαίωση των αδερφών Αγγελόπουλων που τόσα εκατομμύρια είχαν ξοδέψει από την ώρα που ανέλαβαν κι δεν έπαιρναν τίποτα, παρά μόνο κύπελλα. Από πέρσι όλες οι «επενδύσεις» τους επεστράφησαν και μάλιστα με τόκο. Και να σκεφτεί κανείς ότι το 2010 ήταν έτοιμοι να αποχωρήσουν. Όχι μόνο δεν αποχώρησαν αλλά το καλοκαίρι εκείνης της χρονιάς έκαναν την κίνηση-ματ που άλλαξε το χάρτη όχι μόνο του ελληνικού αλλά και του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Πολύ καλά καταλάβατε. 

Ο Βασίλης Σπανούλης. Ο παίκτης που πήγε στην ομάδα του λιμανιού και της έδωσε αυτό που της έλειπε, το πνεύμα νικητή. Ένα μείγμα καλών παικτών με τη συνεισφορά του έγιναν νικητές. Παιδιά που δεν είχαν παραστάσεις κορυφαίου επιπέδου, λογίζονται από τους καλύτερους στη θέση τους στην Ευρώπη. Γιατί ο Βασίλης είναι νικητής, αν δεν ήταν έτσι δε θα άφηνε τον νο1 μαγαζί εκείνη τη στιγμή στην Ευρώπη για τον «αιώνιο». Η επιλογή του τελικά τον δικαίωσε. Και τον ίδιο αλλά και τους αδερφούς Αγγελόπουλους. 

Το καλοκαίρι το συμβόλαιό του λήγει μαζί με του Χάινς. Οι Αγγελόπουλοι θα πρέπει να κάνουν μια υπέρβαση για τους κρατήσουν στην ομάδα. Ο «kill Bill» να είστε σίγουροι ότι θα πάρει λευκές επιταγές το καλοκαίρι από ομάδες που σαφώς έχουν να δώσουν. Μη σας κάνει καμία εντύπωση αν ακούσετε αστρονομικά για τα δεδομένα της χώρας μας νούμερα. Άλλωστε στην Τουρκία και στη Ρωσία δεν έχουν κρίση.  Ένα πλεονέκτημα στα χέρια των ιδιοκτητών της ΚΑΕ αποτελεί το γεγονός ότι πλέον ο Λαρισαίος γκαρντ… δεν είναι μόνος. Σε λίγους μήνες η σύζυγός του Ολυμπία Χοψονίδου θα φέρει στον κόσμο το τρίτο τους παιδί κι όπως και να έχει δεν έχει να σκεφτεί μόνο τον εαυτό του.

Όπως και να έχουν τα πράγματα οι στιγμές που ζει ο οργανισμός που λέγεται «μπασκετικός Ολυμπιακός» είναι μαγικές και θα πρέπει να τη ζήσουν οι πρωταγωνιστές στο έπακρο. Μέχρι το επόμενο που έλεγε και ο Νίκος Γκάλης. Μέχρι την επόμενη υπέρβαση.

Πέμπτη, 9 Μαΐου 2013

Πλάκα κάνεις!!!


Αυτή πρέπει να ήταν η αντίδραση όλων όσων έμαθαν την είδηση για την αποχώρηση του Σερ Άλεξ Φέργιουσον από τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ σήμερα το πρωί. Κι όμως φέτος ήταν μετά από πολλά χρόνια αυτή που δεν είχα βγει δημοσιεύματα ή ο ίδιος δεν είχε αναγγείλει ότι θα αποχωρήσει. Ακόμα και σε αυτό απέδειξε πόσο σπουδαίος είναι. Αφήνει την Γιουνάιτεντ πρώτη, πρωταθλήτρια με εκατομμύρια οπαδούς ανά τον κόσμο, εισηγμένη στο χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης, και από τις πλέον εμπορικές ομάδες του κόσμου.

Κι όμως η αλήθεια είναι ότι η διαδρομή του Σερ Αέλξ προς την κορυφή του Ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου αλλά και το Έβερεστ του βρετανικού ποδοσφαίρου μόνο ρόδινη δεν ήταν, τουλάχιστον στην αρχή.  Τη σεζόν 1989-1990 όταν και τον Μάιο κατέκτησε τον πρώτο του τίτλο με τους κόκκινους διαβόλους (κύπελλο Αγγλίας) έφτασε κοντά στην πόρτα της εξόδου τέσσερις φορες. Οι οπαδοί μάλιστα της ομάδας στράφηκαν ουκ ολίγες φορές εναντίον του, υψώνοντας μάλιστα πανό που έγραφε: «3 χρόνια δικαιολογίες και ακόμα σκ..α. Αντίο Φέργκι». Οι αλλεπάλληλες προκρίσεις στο κύπελλο εκείνη τη χρονιά του έδιναν το φιλί της ζωής.

Εκείνη τη χρονιά η Λίβερπουλ πανηγύριζε το 18ο (και τελευταίο μέχρι σήμερα) πρωτάθλημα της ιστορίας της ενώ η Γιουνάιτεντ έμεινε για  23η χρονιά μακριά από αυτό. Έπρεπε να περάσουν άλλα τρία χρόνια χωρίς πρωτάθλημα για να έρθει τελικά η ώρα  του Σερ Άλεξ να γευτεί το νέκταρ της κατάκτησης του τίτλου της Πρέμιερ Λιγκ πλέον. Από τότε, 20 χρόνια μετά, όρεξη να έχει κανείς να μετράει επιτυχίες  τίτλους ατομικές διακρίσεις αλλά και παίκτες με τους συνεργάστηκε και ανακάλυψε, με κορυφαίο «αλισβερίσι» στην ιστορία του ποδοσφαίρου αυτό του Κριστιάνο Ρονάλντο στη Ρεάλ Μαδρίτης.

Ο διάδοχός του όπως φαίνεται θα είναι ο manager της Έβερτον Ντέιβιντ Μόγιες, Σκωτσέζος και αυτός με αρκετά καλή δουλειά στα «ζαχαρωτά». Όπως και να έχει όμως η ζωή στο Μάντσεστερ δε θα είναι η ίδια αφού η Γιουνάιτεντ, μετά από περισσότερα από 1.400 παιχνίδια θα πρέπει να μάθει να πορεύεται χωρίς τον Σερ Άλεξ, τον άνθρωπο που την έκανε ουσιαστικά αυτό που είναι σήμερα. Το βάρος που θα πέσει πάνω στις πλάτες του διαδόχου του, θα ισούται με τόνους, όμως θα ήταν αδύνατο να βαλσαμωθεί ο Σερ Άλεξ. ο διάδοχος του σε μια αποτυχία είναι δύσκολο να αντέξει να τυχόν δεν τύχει ασυλίας από τη διοίκηση και τον κόσμο.

Όπως και να έχει πάντως η σημερινή μέρα αποτελεί μια ξεχωριστή μέρα για τους «κόκκινους διαβόλους». Ο Άλεξ Φέργκιουσον πέρασε την πόρτα του Ολντ Τράφορντ το 1986 ως κύριος και φεύγει ως …Σερ. Δαφνωστεφανομένος και νικητής ξέροντας ότι έχει πετύχει κάτι πολύ σπουδαίο (αν είναι ακατάριπτο θα φανεί τα επόμενα χρόνια), όντας ο Βρετανός προπονητής με τους περισσότερος τίτλους στην ιστορία του ποδοσφαίρου.