Πέμπτη, 12 Δεκεμβρίου 2013

(Σαβι)όλα ή τίποτα

Είναι ωραίο πράγμα η μνήμη. Σε βοηθάει να θυμάσαι πράγματα που μπορεί να είναι δυσάρεστα για άλλους σου δίνουν όμως χρήσιμα μαθήματα.

Ο Τάκης, όπως και πολλοί φίλοι του Ολυμπιακού, στις αρχές της σεζόν θα στοιχημάτιζαν ότι ο Μίτσελ δε θα προλάβαινε ούτε την παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου, όπως συνηθίζεται να λέγεται στην αθλητική αργκό.

Ο Ισπανός θα απολυόταν… όχι γιατί η ομάδα του δε θα έπαιρνε το πρωτάθλημα αλλά για τη εικόνα που εκείνη εμφάνιζε εντός αγωνιστικού χώρου.

Τώρα βέβαια πανηγυρίζουν αυτόν που… «έκραζαν» αλλά έτσι είναι, γίνεται μάγκας με τα κατορθώματα του άλλου.

Ο Τάκης βέβαια θεωρεί ότι η νίκη αυτή θα ερχόταν ούτως ή αλλιώς για τον Ολυμπιακό, το είχε καταφέρει τις προηγούμενες που το διακύβευμα  ήταν το ίδιο. Κι όμως Τάκη μου αυτή τη φορά ήταν κάτι διαφορετικό. Ο Ολυμπιακός «καιγόταν» για νίκη και μόνο για τη νίκη, άλλο αποτέλεσμα δεν του έκανε δεδομένου ότι από το άλλο παιχνίδι (λογικά) δεν περίμενε νίκη της Πάρι.

Αυτό ίσως να δικαιολογεί εν μέρει και τα δύο χαμένα πέναλτι (τι ήταν κι αυτό το πράγμα) αλλά και το θολωμένο μυαλό σε κάποιες περιπτώσεις. Η υποχρέωση της νίκης, έχει αρνητικές συνέπειες στο παιχνίδι των ομάδων.

Αυτό που κατάφερε ο Μίτσελ είναι κάτι το πρωτοφανές για την ιστορία του Ολυμπιακού. Όχι, Τάκη ξέρω ότι έχει ξαναπροκριθεί ο Ολυμπιακός… Ο Ισπανός τεχνικός κατάφερε την πρόκριση αυτή παίζοντας στα περισσότερα επιθετικά. Και το κάνει χρησιμοποιώντας διαφορετικούς παίκτες κάθε φορά. Είτε το Μήτρογλου (που θα ήταν και στο παιχνίδι με την Άντερλεχτ αν δεν τραυματιζόταν), είτε το Βάις (που έβαλε εκείνο το έξοχο γκολ με την Παρί την πρώτη αγωνιστική), είτε τον Τσόρι που ήταν ο σκόρερ στη Λισαβώνα), είτε το Σαβιόλα (πέτυχε δύο γκολ με την Άντερλεχτ).

Αυτό είναι κάτι που πρέπει να του πιστωθεί, ότι δε φοβήθηκε κανέναν αντίπαλο, ούτε την Παρί, ούτε τη Μπενφίκα, εντάξει η Άντερλεχτ κακά τα ψέματα δεν ήταν στο ίδιο επίπεδο. Εμφύσησε στους παίκτες του τη νοοτροπία του νικητή. Αυτή που έχει άλλωστε ως ένας ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε στη Ρεάλ Μαδρίτης.

Βέβαια αυτό δεν είναι και το μόνο που μπορεί να πιστωθεί στο Μίτσελ. Ο Σάμαρης ήρθε στον Ολυμπιακό ως ένας παίκτης-εναλλακτική λύση. Κι όμως ο Μίτσελ τον εμπιστεύθηκε από το πρώτο κιόλας παιχνίδι κι όχι μόνο του βγήκε αλλά ο παίκτης βρίσκεται τώρα πια και στις κλήσεις του Φερνάντο Σάντος.

Ο Τάκης επισημαίνει ότι για να προχωρήσεις σε αυτή τη διοργάνωση δε θέλεις μόνο έναν καλό προπονητή (ο καημένος μου ο Ράφα). Φυσικά χρειάζονται κι άλλα πράγματα για να προκριθεί μια ομάδα σαν τον Ολυμπιακό στην επόμενη φάση.

Θέλεις ρέντα (Μήτρογλου-Βρυξέλλες, Ρομπέρτο-σε όλα τα παιχνίδια), καλές διαιτησίες (ειδικά αν θυμηθείς άλλες χρονιές του Ολυμπιακού) και φυσικά τύχη.

Η ομάδα του Μίτσελ τα είχε όλα αυτά και μάλιστα σε υπερθετικό βαθμό. Είχε έναν Ρομπέρτο, φύλακα-άγγελο σε όλα τα παιχνίδια, αλλά το παιχνίδι με τη Μπενφίκα στο Φάληρο αποτελεί την προσωπική του ραψωδία, έναν Μήτρογλου που αρκούσε μόνος του, μαζί με το χατ-τρικ του βέβαια για να πάρει ο Ολυμπιακός το διπλό στις Βρυξέλλες.

Κάπως έτσι οι «ερυθρόλευκοι» ετοιμάζουν βαλίτσες για την επόμενη φάση. Θα κληρωθεί με μια μεγάλη ομάδα και είναι πολύ πιθανό (κακά τα ψέματα) να αποκλειστεί. Αυτό όμως δεν έχει την παραμικρή σημασία, αφού η ομάδα του Μίτσελ έχει εκπληρώσει τον αρχικό της στόχο και μάλιστα παίζοντας και καλή μπάλα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου