Κυριακή, 29 Σεπτεμβρίου 2013

Εδώ είναι ο παράδεισος κι η κόλαση εδώ

«Εδώ είναι ο παράδεισος κι η κόλαση εδώ» τραγουδούσε σε μουσική Γιώργου Χατζηνάσιου η Βίκυ Μοσχολιού. Αυτός ο στίχος είναι γραμμένος και σε έναν τοίχο εξωτερικά του γηπέδου της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, της έδρας του Παναθηναϊκού.

Μόνο που για τους Παναθηναϊκούς η κόλαση φέτος είναι μια μόνιμη κατάσταση. Σκεφτείτε λίγο τι είναι το χειρότερο για εσάς. Πάντως για μένα θα είναι να ξενερώσω με κάτι το οποίο γούσταρα, να μην έχω πια την ίδια όρεξη.
Κάπως έτσι συμβαίνει και αυτή την περίοδο με τους απανταχού Παναθηναϊκούς. Θα το έχεις προσέξει αν ο άνδρας σου υποστηρίζει τη συγκεκριμένη ομάδα. Δεν είναι μόνο ότι δεν έχει όρεξη να παρακολουθήσει τη δική του ομάδα αλλά ούτε το πρωτάθλημα τον ενδιαφέρει πλέον. Παλιότερα κοίταζε και τον αγώνα του Ολυμπιακού (αυτός ήταν ο βασικός ανταγωνιστής του) πόσο ήρθε για να κάνει του υπολογισμούς του.
Αν προλαβαίνει να τον «φτάσει» στη βαθμολογία, πόσες νίκες χρειάζονται κτλ. Πήγαινε στη δουλειά και είχε ετοιμάσει το «πείραγμα» στους αντιπάλους σε περίπτωση στραβού αποτελέσματος.Πλέον τα «πειράγματα» τα δέχεται εκείνος και είναι και συχνά.
Αυτό που έχει ξενερώσει τους περισσότερους είναι ότι δεν ξέρουν ούτε ένα όνομα παίκτη της ομάδας τους. Δεν ξεχωρίζουν καν την όψη τους. Ήταν τότε που είχατε συναντήσει την ομάδα στο αεροδρόμιο πριν την προετοιμασία (τότε που νόμιζες ότι ήταν σχολείο που πηγαίνει πενταήμερη).
Παλιότερα θα πέταγε τη σκούφια του για καμιά φωτογραφία για εκείνον ή ένα αυτόγραφο για το μικρό σας γιο (Εκείνη τη φωτογραφία με το Σαραβάκο όταν ήταν έφηβος την έχει ακόμα). Τώρα δεν αναγνώρισε κανέναν, εντάξει ένα – δύο αλλά το θέμα είναι ότι ξενέρωσε. Ομάδα είναι αυτή η λύκειο των Αμπελοκήπων;
Δε λέω καλό είναι να υπάρχει νέο αίμα στην ομάδα αλλά πρέπει όλη αυτή η πιτσιρικαρία να καταλάβει σε ποια ομάδα παίζει. Προς το παρόν μόνο οι φανέλες και το έμβλημα έχουν μείνει να θυμίζουν Παναθηναϊκό.
Βλέπεις τους πιτσιρικάδες να ισοφαρίζουν τον Πλατανιά και να πανηγυρίζουν λες και έκαναν κανένα κατόρθωμα, χαρακτηριστικό μικρής ομάδα. Αντί να τρέξουν να πάρουν τη μπάλα προς τη σέντρα και να κοιτάξουν να πάρουν τη νίκη τα υπόλοιπα λεπτά του αγώνα.
Παναθηναϊκός είσαι δεν είναι η Δόξα Ραυτοπούλου (ομάδα του χωριού μου, ξέρω ότι τα παιδιά δε θα έχουν πρόβλημα που τους αναφέρω στο συγκεκριμένο παράδειγμα). Ένας Παναθηναϊκός δε μπορεί να πανηγυρίζει που ισοφάρισε τον Πλατανιά.
Αλλά είπαμε «εδώ είναι ο παράδεισος κι η κόλαση εδώ».

*Το κείμενο αναρτήθηκε και στο www.eimaimama.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου