Παρασκευή, 13 Σεπτεμβρίου 2013

Ψυχή βαθιά

­Το τέλος του ματς σε βρίσκει να θες να κάνει τσιγάρο. Κι ας μην έχει ακουμπήσει ποτέ γόπα στα χείλη σου. Ούτε καν για δοκιμή.



Είναι φοβερό το πόσο σε αλλάζει ένας αγώνας. Ξαφνικά γίνεσαι ένας φανατικός οπαδός και χωρίς να το θέλεις φωνάζεις στο τελευταίο δευτερόλεπτο. Ο από πάνω σου είναι έτοιμος ναι τρυπήσει το πάτωμα και να πέσει στο κεφάλι σου κι όμως το απολαμβάνεις.

Καιρό είχε να κάνει η εθνική μπάσκετ μια τόση σπουδαία νίκη. Για την ακρίβεια δεν είναι μόνο η νίκη αλλά και η όλη προσπάθεια που σου άφηνε μια γεύση ικανοποίησης μετά το τέλος του αγώνα. Η ομάδα του Τρινκιέρι ήταν απόλυτα κυρίαρχη σε όλο το παιχνίδι.

Φαινόταν ότι ο Ιταλός ήταν αγχωμένος για αυτό το παιχνίδι. Το έβλεπες στο πρόσωπό του, ένιωθες την αγωνία του κι μεσολαβούσε το ψυχρό γυαλί της τηλεόρασης. Ίσως έχει καταλάβει πώς λειτουργούμε ως λαός. Μια αποτυχία και είναι πιθανό να χάσει τη δουλειά του.

Έτσι είναι Αντρέα μου στις νίκες έχεις μεγάλη παρέα, αντίθετα στις ήττες είσαι μόνος. Δε βλέπεις τον Άκη τι τραβάει τώρα με τον «Γολγοθά της μίζας»; Όταν ήταν στα high του μέχρι πρωθυπουργό κοντέψαμε να τον βγάλουμε, τώρα όμως ακόμα και το ΠΑΣΟΚ τον έχει αφορίσει.

Σε αυτό το παιχνίδι σημαντικό ρόλο έπαιξε και ο αθλητικός εγωισμός των παικτών που είχε πάει περίπατο στο τελευταίο παιχνίδι με τη Φινλανδία (βλέποντάς την απέναντι στην Κροατία απορώ πώς χάσαμε από αυτή την ομάδα).

Ότι ακριβώς της έλειπε την εθνική από το παιχνίδι με τους Φινλανδούς το είχε σε υπερθετικό βαθμό χθες.  Σχέδιο, ευστοχία στα κρίσιμα σημεία και πάνω από όλα πάθος στην άμυνα.  Έβλεπες τους παίκτες να βουτάνε σα καμικάζι για κάθε χαμένη μπάλα.

Στη «βουτιά» του Μπουρούση, εκεί που έσκισε τον αγκώνα του κατάλαβες ότι ο αγώνας αυτός ήταν δύσκολο πια να χαθεί. Στο τρίποντο του Μπράμος αντιλαμβανόσουν ότι το ποτάμι ήταν αδύνατο να γυρίσει πίσω. Ο Τάκης, υπερβολικός όπως πάντα είχε μεταμορφωθεί στον Κόναν το Βάρβαρο. Ήθελε σε κάθε επαφή να τους σπάμε χέρια, πόδια και κεφάλια.

Το δικό του το κεφάλι να δω πότε θα του το σπάσω, που μέχρι πριν ξεκινήσει το παιχνίδι μου το έπαιζε κριτής των πάντων. Τώρα κάνει τον έξυπνο και πανηγυρίζει. Τι να τα κάνω αγόρι μου τα πανηγύρια στις νίκες; Στα δύσκολα σε θέλω.

Η αλήθεια είναι ότι αυτή τη νίκη την απόλαυσα και με το παραπάνω και για έναν ακόμα λόγο. Ναι, Ρούντι καλά κατάλαβες για σένα μιλάω. Αυτό το αγόρι με τη φράντζα έχει βαλθεί να σπάσει κάθε ρεκόρ αντιπάθειας προς το πρόσωπό του.

Αυτή η υπεροψία και ο κωλοπαιδισμός (συγχωρήστε μου την αργκό) του μέσα στο παιχνίδι τον έχουν κάνει τον πλέον αντιπαθή παίκτη που αγωνίζεται στα ευρωπαϊκά παρκέ. Καλά να πάθεις λοιπόν και πολύ τα χάρηκα.

Κάπως έτσι ξημέρωσε Παρασκευή και 13. Η εθνική μπάσκετ κατάφερε να ξορκίσει τα φαντάσματά της (11 χρόνια είχε να κερδίσει την Ισπανία) και πλέον οφείλει με τα πόδια καρφωμένα στη γη και με 2 ακόμα νίκες να περάσει στην επόμενη φάση της διοργάνωσης και να μπει σε τροχιά μεταλλίων.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου