Τρίτη, 6 Αυγούστου 2013

Being Steven Gerrard

Βλέποντας το testimonial της Λίβερπουλ προς τιμήν του Steven Gerrard σκεφτόμουν ποιες είναι οι λέξεις που μπορούν να περιγράψουν καλύτερα την πορεία του όλα αυτά τα χρόνια στην ομάδα. «Θρύλος», «μύθος», «ηγέτης» κι άλλες κοινοτυπίες μέχρι που νομίζω ότι βρήκα το καλύτερο. «Λίβερπουλ», μα φυσικά δεν υπάρχει νομίζω λέξη που να περιγράφει καλύτερα τον αρχηγό της ομάδας του λιμανιού.

Γενικότερα νομίζω ότι στην εποχή που ζούμε που εκατομμύρια πάνε κι έρχονται δεν υπάρχει μεγαλύτερη τιμή για έναν παίκτη να μπορεί να ταυτίζεται με το όνομα της ομάδας που αγωνίζεται. Πόσο μάλλον όταν αυτή είναι η Λίβερπουλ, μπορεί τα τελευταία χρόνια να βρίσκεται σε περίοδο κάμψης αλλά παραμένει πάντα η Λίβερπουλ.

Όπως και να έχει το μυαλό γυρίζει από μόνο του σε εκείνες τις μέρες του Δεκεμβρίου του 2004. Τότε το παιχνίδι με τον Ολυμπιακό ήταν υψίστης σημασίας και για τις δύο ομάδες. Και οι δύο ήθελαν την πρόκριση. Για τη Λίβερπουλ τότε τα πράγματα σε επίπεδο εντυπώσεων ήταν πολύ δύσκολα. Τα καλοκαίρι είχε χάσει τον Μάικλ Όουεν που όπως είχε δηλώσει «φεύγω για να πάρω το Τσάμπιονς Λιγκ».

Εκείνο το καλοκαίρι είχε έρθει στην Αγγλία για να αναλάβει την Τσέλσι ο Ζοσέ Μουρίνιο που δήλωνε σε κάθε ευκαιρία θαυμαστής του Τζέραρντ και ότι τον περίμενε στο Λονδίνο με ανοιχτές αγκάλες. Από την άλλη η κατανοητή φιλοδοξία ενός παίκτη που ξέρει ότι έχει όλα τα προσόντα για να αφήσει εποχή. «Το καλοκαίρι θα έχω κλείσει τα 25. Δεν με παίρνει να περιμένω άλλα τρία-τέσσερα χρόνια για να διεκδικήσω τρόπαια. Και δε με ενθουσιάζει η προοπτική κάθε χρόνο από το Δεκέμβριο ο στόχος να είναι η τέταρτη θέση».

Αυτά ήταν τα λόγια του Τζέραρντ στη συνέντευξη τύπου πριν από το παιχνίδι με τον Ολυμπιακό. Για αυτό το λόγο το ΚΟΡ εκείνη τη νύχτα κρατούσε την αναπνοή του. Να προκριθούμε για μην τον χάσουμε, μην χάσουμε την περηφάνια μας (κειμήλιο ανεκτίμητο που μόνο εκείνος έμεινε να ενσαρκώνει γι’ αυτό άλλωστε έγινε και αρχηγός σε τόσο νεαρή ηλικία).

Εκείνη τη βραδιά το γκολ του Στίβεν Τζέραρντ που σφράγισε την πρόκριση και την αρχή της πλέον ξέφρενης πορείας που κορυφώθηκε τη νύχτα της Πόλης θαρρείς και μπήκε όχι με το πόδι αλλά με την καρδιά. «Εδώ θα μείνω» φαινόταν να βροντοφώναζε καθώς πανηγύριζε το γκολ-πρόκριση.

Εκείνη τη νύχτα η Κωνσταντινούπολη έμοιαζε τόσο μακρινή… κι όμως νομίζεις ότι εκείνη τη χρονιά ένα αόρατο χέρι έπαιρνε τη Λίβερπουλ και την οδηγούσε στην κορυφή της Ευρώπης. Τη νύχτα της Κωνσταντινούπολης συνέβη κάτι που ίσως ούτε ο ιστορικός του μέλλοντος θα μπορέσει να εξηγήσει.

Η Μίλαν είναι καταιγιστική και πηγαίνει στα αποδυτήρια προηγούμενη με 3-0. Ο Πάολο Μαλτίνι  φημολογείται ότι έκανε ήδη  πρόβες στα πλαστικά μπουκάλια του νερού για το πώς θα σηκώσει την κούπα. Στο 54’ λεπτό ο αρχηγός σημαίνει την αντεπίθεση. Μέσα σε πέντε λεπτά (που μετά το παιχνίδι ο Ράφα Μπενίτεζ χαρακτήρισε ως «πέντε ανεξήγητα λεπτά ποδοσφαιρικής τρέλας»)  το 3-0 γίνεται 3-3 και στα πέναλτι η Λίβερπουλ κατακτά το «άγιο δισκοπότηρο».


Είναι το πέμπτο της τρόπαιο κάτι που  σημαίνει ότι το αυθεντικό θα το πάρει μαζί της. Θα το κρατήσει για πάντα στο μουσείο σφραγίδα στο συμβόλαιο που εκείνη τη μέρα ο Στίβεν Τζέραρντ υπέγραφε, με την ομάδα, τους οπαδούς και την ιστορία της. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου