Δευτέρα, 13 Μαΐου 2013

Ζήτω ο νέος βασιλιάς!!!


Η σεζόν 2004-2005 βρίσκει πάλι τη Μακάμπι πρωταθλήτρια Ευρώπης  στο φάιναλ φορ της Μόσχας με τον Παναθηναϊκό στην τρίτη θέση ενώ στα εγχώρια ο Ολυμπιακός πάλευε να μπει στα πλέι οφ, και τα καταφέρνει την τελευταία αγωνιστική με εκτός έδρας νίκη στην Πάτρα επί του Απόλλωνα. Το τέλος εκείνης της χρονιάς βρίσκει τον Παναθηναϊκό και πάλι πρωταθλητή, ενώ ο Ολυμπιακός περνάει στα χέρια του Παναγιώτη και του Γιώργου Αγγελόπουλου.

Τώρα θα μου πείτε προς τι η αναδρομή στο παρελθόν και δη η αναφορά στη Μακάμπι. Μα είναι πάρα πολύ απλό. Η Μακάμπι ήταν μέχρι χθές η τελευταία ομάδα που είχε κάνει repeat στην Ευρωλίγκα. Βέβαια έχοντας στο ρόστερ τον "πολύ" Άντονι Πάρκερ (2 φορές MVP), τον Γιασκεβίτσιους αλλά και τον Βούιτσιτς, έναν από τους καλύτερους, αν όχι ο καλύτερος ψηλός πασέρ στην Ευρωλίγκα εκείνη την εποχή.

Όπως και να έχει αυτή η ομάδα της Μακάμπι περνάει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας καθώς από χθες το βράδυ η Ευρωλίγκα πέρασε και πάλι σε Πειραιώτικα χέρια. Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, κάτι που καμία ελληνική ομάδα δεν έχει πετύχει, με τον Γιώργο Μπαρτζώκα στον πάγκο, όντας ο πρώτος Έλληνας που κατακτά κύπελλο Πρωταθλητριών-Ευρωλίγκα. Κι όμως στην αρχή της σεζόν ο κόουτς Μπαρτζώκας λοιθωρήθηκε, μάλιστα δε έλειψαν και οι χαρακτηρισμοί του ως «άσχετο» από ερυθρόλευκων αποχρώσεων εφημερίδα. Άραγε θα του ζητήσει κανείς συγνώμη; Δε νομίζω αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας.

Ο μπασκετικός Ολυμπιακός χθες το βράδυ απέδειξε ότι με σωστή δουλειά και με ταπεινότητα μπορείς να κατακτήσεις τα πάντα. Μη νομίσει κανείς ότι είναι ομάδα με μπάτζετ προηγούμενων ετών. Πέραν του Σπανούλη, όλα τα άλλα συμβόλαια είναι χαμηλά, με κορυφαίο αυτό του κόουτς που δεν ξεπερνά τις 150.000 ευρώ το χρόνο. Από αύριο οι άλλο τρεις συνάδελφοί του που πήραν μέρος στο final four πρέπει να πάνε και να του καταθέσουν το μισθό του Μαΐου και του Ιουνίου. Δε θα ήταν υπερβολή αν λέγαμε ότι ο Έλληνας συνάδελφός τους τους έριξε στο καναβάτσο κι αυτούς αλλά και τα πολυδιαφημισμένα αστέρια τους, που δεν ξέρουν να χάνουν (έτσι Ρούντι;). 

Έχω την εντύπωση ότι το άγχος που είχε ο Ολυμπιακός ήταν μέχρι να φτάσει στο final four. Το επέβαλε αυτό το ανόητο «πρέπει» μετά από μια επιτυχία. Κακά τα ψέματα το μπάτζετ του Ολυμπιακού ήταν μικρότερο από πολλών ομάδων στη διοργάνωση και φυσικά δε θα συνιστούσε αποτυχία η μη-πρόκρισή του στο Λονδίνο. Άντε πες το όμως αυτό στο Έλληνα οπαδό που αδημονεί να βλέπει επιτυχίες, προσοχή όχι προσπάθεια, επιβεβαιώνοντας τη σοφή ρήση του Αλεξάντερ Γκομέλσκι: «οι Έλληνες δεν αγαπούν τα ομαδικά σπορ αλλά τις νίκες σε αυτά».

Έτσι λοιπόν ο Ολυμπιακός μετά από πολλά σκαμπανεβάσματα στην απόδοσή του και περνώντας από χίλια κύματα έφτασε στο Λονδίνο. Εκεί πια ήταν απελευθερωμένος από το άγχος. Το «πρέπει» είχε εκπληρωθεί και όντας η ομάδα με το χαμηλότερο μπάτζετ το μόνο που είχε να κάνει ήταν να απολαύσει το μπάσκετ. Όπως και έκανε, πρώτα με την ΤΣΣΚΑ την οποία κυριολεκτικά ισοπέδωσε με άμυνα βγαλμένη από σεμινάριο (τελικά είναι άσχετος ο Μπαρτζώκας). 

Κάπως έτσι και κρατώντας το προβάδισμα από την αρχή μέχρι το τέλος του παιχνιδιού ο Ολυμπιακός κι ο Μπαρτζώκας προσωπικά έδωσαν ένα μάθημα στην ομάδα του στρατού αλλά και τον προπονητή της, που προκλητικά στη συνέντευξη τύπου δε φόρεσε τα ακουστικά μετάφρασης ενώ ο συνάδελφός του μιλούσε ελληνικά, κοινώς δεν κατάλαβε τίποτα από όσα άκουσε.


Στο παιχνίδι με τη Ρεάλ ο Ολυμπιακός έπαιξε ολοκληρωτικό μπάσκετ. Το δικό του μπάσκετ. Το μπάσκετ του μαέστρου Βασίλη Σπανούλη που με 22 πόντους (όλους στο 2ο ημίχρονο) πήρε σπίτι ένα ακόμα βραβείο mvp για να έχει να "παίζει" κι ο τρίτος του γιος (έχει πάρει ένα για τον καθένα έτσι κανένας τους δε θα έχει παράπονο), του γίγαντα και υπερανθρώπου Κάιλ Χάινς που για ακόμα ένα παιχνίδι έδωσε τα πάντα, του πιο ώριμου από πότε Γιώργου Πρίντεζη του "Βαλκάνιου" Άντιτς που ήταν εκεί όταν έπρεπε, του Στράτου Περπέρογλου που δε χαμπαριάζει τίποτα από πίεση τελικού και τα "μπουμπουνάει", του φοβερού και τρομερού Κώστα Παπανικολάου, του τρεχαντηριού Κώστα Σλούκα (και τι δεν έκανε χθες), του "δρακουμέλ" Σερμαντίνι που έβαλε άμυνα στο "πικ", του μικρού Κατσίβελη που στα δύσκολα δήλωσε έτοιμος και του πάντα παρόντα Έισι Λο που χθες αν και αθόρυβος ήταν κάτι παραπάνω από καταλυτικός. 

Τη "βασίλισσα" τη νίκησε κατά κράτος με τα δικά της όπλα. Το γρήγορο μπάσκετ, τα πολλά τρίποντα και το φρενήρη ρυθμό που ο ίδιος έδωσε το παιχνίδι. Κι αν η Ρεάλ θεωρείται με το παιχνίδι της ομάδα των ανατροπών, ο Ολυμπιακός είναι ομάδα των υπερβάσεων κάτι που απέδειξε ακόμα μια φορά χθες το βράδυ, όταν όντας πίσω με 17 πόντους στην πρώτη περίοδο και με τον αρχηγό Βασίλη Σπανούλη χωρίς πόντο και με μια ασίστ σε όλο το πρώτο ημίχρονο κατάφερε να μείνει στο παιχνίδι, με τις άμυνες του Άντιτς, του συγκλονιστικού Χάινς αλλά και τα τρίποντα του Περπέρογλου που είναι φτιαγμένος για τέτοια παιχνίδια. Από τη στιγμή που ο Σπανούλης βρήκε τον καλό του εαυτό στην τρίτη περίοδο (με 3/3 συνεχόμενα τρίποντα) όλα πια είχαν πάρει το δρόμο κι ο Ολυμπιακός στρογγυλοκάθισε και πάλι στο θρόνο της Ευρώπης. Και λέει σε τυχόν διεκδικητές «ελάτε να το πάρετε».

Ο μπασκετικός Ολυμπιακός κατάφερε και κάτι πολύ πιο μεγάλο από την κατάκτηση της Ευρωλίγκα. Τον παραδέχτηκαν και του έβγαλαν το καπέλο όλοι οι άνθρωποι που ασχολούνται έστω και λίγο με τον αθλητισμό ή μπορεί να καθόλου. Ακόμα και αντίθετων φρονημάτων οπαδοί παραδέχτηκαν ότι αυτό που κατάφερε η ομάδα του λιμανιού χθες ήταν κάτι πολύ μεγάλο. Αυτό είναι ένα ακόμα πολύτιμο πετράδι στο καλογυαλισμένο του στέμμα. Ίσως και το πιο σημαντικό αναλογιστεί κανείς σε ποια χώρα ζούμε.

Το τρόπαιο αυτό αποτελεί την απόλυτη δικαίωση των αδερφών Αγγελόπουλων που τόσα εκατομμύρια είχαν ξοδέψει από την ώρα που ανέλαβαν κι δεν έπαιρναν τίποτα, παρά μόνο κύπελλα. Από πέρσι όλες οι «επενδύσεις» τους επεστράφησαν και μάλιστα με τόκο. Και να σκεφτεί κανείς ότι το 2010 ήταν έτοιμοι να αποχωρήσουν. Όχι μόνο δεν αποχώρησαν αλλά το καλοκαίρι εκείνης της χρονιάς έκαναν την κίνηση-ματ που άλλαξε το χάρτη όχι μόνο του ελληνικού αλλά και του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Πολύ καλά καταλάβατε. 

Ο Βασίλης Σπανούλης. Ο παίκτης που πήγε στην ομάδα του λιμανιού και της έδωσε αυτό που της έλειπε, το πνεύμα νικητή. Ένα μείγμα καλών παικτών με τη συνεισφορά του έγιναν νικητές. Παιδιά που δεν είχαν παραστάσεις κορυφαίου επιπέδου, λογίζονται από τους καλύτερους στη θέση τους στην Ευρώπη. Γιατί ο Βασίλης είναι νικητής, αν δεν ήταν έτσι δε θα άφηνε τον νο1 μαγαζί εκείνη τη στιγμή στην Ευρώπη για τον «αιώνιο». Η επιλογή του τελικά τον δικαίωσε. Και τον ίδιο αλλά και τους αδερφούς Αγγελόπουλους. 

Το καλοκαίρι το συμβόλαιό του λήγει μαζί με του Χάινς. Οι Αγγελόπουλοι θα πρέπει να κάνουν μια υπέρβαση για τους κρατήσουν στην ομάδα. Ο «kill Bill» να είστε σίγουροι ότι θα πάρει λευκές επιταγές το καλοκαίρι από ομάδες που σαφώς έχουν να δώσουν. Μη σας κάνει καμία εντύπωση αν ακούσετε αστρονομικά για τα δεδομένα της χώρας μας νούμερα. Άλλωστε στην Τουρκία και στη Ρωσία δεν έχουν κρίση.  Ένα πλεονέκτημα στα χέρια των ιδιοκτητών της ΚΑΕ αποτελεί το γεγονός ότι πλέον ο Λαρισαίος γκαρντ… δεν είναι μόνος. Σε λίγους μήνες η σύζυγός του Ολυμπία Χοψονίδου θα φέρει στον κόσμο το τρίτο τους παιδί κι όπως και να έχει δεν έχει να σκεφτεί μόνο τον εαυτό του.

Όπως και να έχουν τα πράγματα οι στιγμές που ζει ο οργανισμός που λέγεται «μπασκετικός Ολυμπιακός» είναι μαγικές και θα πρέπει να τη ζήσουν οι πρωταγωνιστές στο έπακρο. Μέχρι το επόμενο που έλεγε και ο Νίκος Γκάλης. Μέχρι την επόμενη υπέρβαση.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου