Δευτέρα, 20 Μαΐου 2013

As good as it gets


Δεν ήταν κι ο καλύτερος αμυντικός της Ευρώπης, ίσως ούτε καν στην πρώτη δεκάδα τα τελευταία 16 χρόνια που παίζει ποδόσφαιρο, στο αντίο του δε φόρεσε ειδικά σχεδιασμένα παπούτσια όπως ο Μπέκαμ, ενώ δεν έχει ξεπεράσει τις 40 συμμετοχές με το εθνόσημο. Ε και;  Για τους οπαδούς της Λίβερπουλ ήταν και θα είναι ένας από τους πιο σημαντικούς ποδοσφαιριστές που φόρεσαν ποτέ τη φανέλα της.

Ο χρόνος είναι αμείλικτος με όλους κι έτσι ο «Κάρα» αποφάσισε να κρεμάσει τα παπούτσια του. Έστω κι αν εγώ πίστευα ότι θα μείνει και θα παίζει ποδόσφαιρο μέχρι τα πενήντα. Στη Λίβερπουλ πάντα, την ομάδα που αγάπησε και που τον αγάπησε όπως κάνει με όλους της τους θρύλους. Γιατί από το απόγευμα της Κυριακής ο νο. 23 ανήκει εκεί.

Αν και ποδοσφαιρικά ανήκει στην ίδια γενιά με τον αρχηγό των «κόκκινων» Στίβεν Τζέραρντ ο ρόλος τους μέσα στην ομάδα ήταν τελείως διαφορετικός. Ο «Κάρα» δεν ήταν ποτέ ο σταρ του συλλόγου όπως ο Στιβ ή ο Μάικλ Όουεν παλιότερα. Ήταν όμως πάντα εκεί. Ήταν σα να λέμε ένας ηθοποιός όπως ο Μόργκαν Φρίμαν σε μια ταινία με την οποία κερδίζει το όσκαρ Β’ ανδρικού ρόλου, την ταινία της ζωής του…

Η ταινία ξεκινάει με τον μικρό Τζέιμι να υποστηρίζει μαζί με τον πατέρα του τη «μισητή» Έβερτον. Ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο σε τοπική ομάδα του Λίβερπουλ (Bootle Boys) με όνειρό του να φορέσει κάποτε τη φανέλα της αγαπημένης του ομάδας.Η αρχική του θέση ήταν σέντερ φορ αλλά η έλλειψη τεχνικής, σύμφωνα με τον ίδιο τον αναγκάζει να παίξει σε άλλες θέσεις. Πάντως δηλώνει με περίσσιο καμάρι ότι είχε σκοράρει εναντίον του Μπουφόν σε παιχνίδι εθνικών ομάδων κάτω των 16 ετών.

Σε ηλικία 16 ετών υπογράφει στη Λίβερπουλ εξακολουθώντας να υποστηρίζει τους Toffees. Δε δίστασε μάλιστα να πανηγυρίσει γκολ της Έβερτον μέσα στο πούλμαν που μετέφερε την ομάδα. Αργότερα κατάλαβε ότι για να γίνει μέρος  της ιστορίας της ομάδας του λιμανιού έπρεπε να αλλάξει συμπεριφορά. Έτσι κι έκανε.

Οι προπονητές του τον χρησιμοποίησαν σε διάφορες θέσεις μέχρι να βρουν αυτή που του ταίριαζε. Αμυντικός χαφ, αριστερός μπακ, δεξιός μπακ μέχρι να καταλήξει στόπερ από τον Ράφα Μπενίτεθ, που τον έβαλε δίπλα στο Σάμι Χίπια, βλέποντας τις αρετές του στο διάβασμα του παιχνιδιού και την κάλυψη του χώρου.

Κάπως έτσι «αθόρυβα» κατάφερε κι έφτασε τις 737 συμμετοχές σε όλες τις διοργανώσεις με την κόκκινη φανέλα (150 στην Ευρώπη). Δεύτερος πίσω από τον Ίαν Κάλαχαν που μοιάζει απλησίαστος με 857 συμμετοχές. Ανακαλύπτοντας βήμα-βήμα, παιχνίδι με το παιχνίδι την ιστορία του συλλόγου που έγινε τμήμα της στο πέρασμα του χρόνου.

Ο Τζέιμι Κάραχερ έχει μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά των φίλων της ομάδας που αγωνίστηκε σε όλη του την καριέρα. Όχι γιατί έβαλε τα εντυπωσιακά γκολ, ούτε γιατί ήταν ο κορυφαίος παίκτης της ιστορίας της. Αλλά γιατί πάντα ήταν εκεί. Γιατί δήλωνε παρών και δεν δείλιασε ποτέ στα δύσκολα. Αυτό ήταν κάτι που του έμαθε ο πατέρας του. Γιατί ήταν αυτός που ψιθύρισε στο αυτί του Ντούντεκ πριν το πέναλτι του Σεφτσένκο στον τελικό της Πόλης το όνομα του Γκρόμπελαρ.

Γιατί ήταν αυτός που σε μια εποχή που αγοράζονται και πωλούνται τα πάντα έμεινε στη Λίβερπουλ, δείχνοντας ότι υπάρχουν και πράγματα που δεν αγοράζονται με τα χρήματα. Γιατί πολύ απλά ήταν ο Τζέιμι Κάραχερ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου