Τρίτη, 20 Μαρτίου 2012

Αοιδοί και (ψευτο)παλληκάρια γίναμε μαλλιά κουβάρια


   Για όλα φταίει ο Νταλάρας τελικά σε αυτή τη χώρα. Ο Γιώργος Νταλάρας έχει γίνει τις τελευταίες μέρες θύμα επιθέσεων από τραμπούκους. Δεν είναι η πρώτη φόρα και δυστυχώς δε θα είναι και η τελευταία. Το ποιος είναι ο τραγουδιστής και τι πορεία έχει ακολουθήσει στο ελληνικό και όχι μόνο πεντάγραμμο δε θα το κρίνω εγώ. Το θέμα δεν είναι ο Νταλάρας, ο οποίος πήγε για να κάνει τη δουλειά του. Το θέμα είναι πολύ πιο βαθύ και εστιάζει στο πως αλλά και που βαδίζει η ελληνική κοινωνία στο πλαίσιο της οικονομικής κατάστασης που επικρατεί στη χώρα αυτή την εποχή.
   Τον Νταλάρα κανένας άλλος δεν τον έφτασε στην κορυφή παρά όλοι αυτοί που τον γιαούρτωσαν και του πέταξαν καρέκλες στο Ίλιον. Όπως και οι ίδιοι άνθρωποι επιτίθενται σε ανθρώπους που έχουν ψηφίζει και είναι μέλη του ελληνικού κοινοβουλίου. Μπορεί και να πιστεύουν ότι ο τραγουδιστής εκφράζει κάποια πολιτική, είναι πολιτικός και όχι καλλιτέχνης.  
   Σε αυτό που πρέπει να εστιάσουμε πραγματικά δεν είναι το πρόσωπο αλλά η πράξη. Η βία και ειδικά η τυφλή αποτελεί ένα σημάδι ότι βαδίζουμε σε μονοπάτια επικίνδυνα, λειτουργεί ως επιβεβαίωση αυτοκαταστροφής. Η βία δείχνει φόβο, για τον Νταλάρα, για το διπλανό μας που μπορεί να μας κλέψει, για τον “κακό Γερμανό” που μας μισεί. Θα αρχίσουμε να γιαουρτώνουμε ο ένας τον άλλον επειδή φοβόμαστε. Είναι το κύριο συστατικό ενός εμφυλίου πολέμου. Δε θέλω να γίνω μάντης κακών αλλά το χέρι που ασκεί βία είναι ζήτημα χρόνου με τι θα οπλιστεί.
   Όλα αυτά βέβαια είναι ένας φαύλος κύκλος που δεν ξέρουμε που θα οδηγήσει. Όλοι αυτοί που επιτέθηκαν στον Νταλάρα νομίζουν ότι είναι μια ανατρεπτική πράξη το να αλλάζεις το χρώμα του σακακιού του τραγουδιστή. Για όλη αυτή την εικόνα κάποιοι έχουν ευθύνη και έχουν ονοματεπώνυμο. Οι κύριοι που μας έβαλαν εδώ αλλά και που διαχειρίζονται αυτή την κατάσταση είναι αυτοί που πρέπει να κοιτάξουν τον καθρέπτη τους για να βρουν τον ένοχο.
   Κανείς βέβαια δεν έχει την ψυχραιμία να το παραδεχτεί αλλά και να κάνει το οτιδήποτε για να αλλάξει την κατάσταση είτε στην κοινωνία είτε στην οικονομία. Στην Ισλανδία έχει ξεκινήσει η δίκη του πρωθυπουργού που οδήγησε τη Σκανδιναβική χώρα στη χρεωκοπία. Στη μικρή μας χώρα ο ομόλογός του δεν πρόκειται να κάτσει στο σκαμνί με καμία κυβέρνηση. Για αυτό το λόγο θα πηγαίνουμε πλέον σε συναυλίες εφοδιασμένοι με ομπρέλες για να μη μας έρθει κανένα αντικείμενο στο κεφάλι.
   Η Ελλάδα δεν είναι η μοναδική χώρα στον κόσμο που είναι στη δίνη της κρίση ή είναι υπό την εποπτεία του ΔΝΤ. Πολλές από αυτές ήταν πιο φτωχές από την πατρίδα. Πουθενά όμως δε γίνονται αυτά που συμβαίνουν εδώ. Το να μη σου αρέσουν οι απόψεις του άλλου δικαίωμα σου, δεν έχει όμως δικαίωμα να τον προπηλακίζεις και να τους εκσφενδονίζεις οτιδήποτε πιάσεις τα χέρια σου. Οι πράξεις αυτές δεν κρύβουν θυμό παρά μίσος και το μίσος δεν οδήγησε πουθενά. Εγώ όμως αναρωτιέμαι προς τα πού βαδίζει μια χώρα, στην οποία δε μπορεί να τραγουδήσει ένας τραγουδιστής, καίγονται κινηματογράφοι και που σε μέρα απεργίας πρέπει να κάνεις 3 ώρες για να φτάσεις στη δουλειά σου. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου