Σάββατο, 17 Σεπτεμβρίου 2011

Ελλάδα; Παρούσα!!!!




  Φέτος ακούστηκαν πολλά, πάρα πολλά για το τι μπορεί να κάνει αυτή η ομάδα. Μάλλον τη δε μπορεί, το μυαλό μου τρέχει πίσω, στην ημέρα που χάσαμε από τα Σκόπια, τότε όλοι φοβόντουσαν το χειρότερο δηλαδή την Ελλάδα να μένει εκτός δωδεκάδας και ουσιαστικά εκτός διεκδίκησης κάτι πραγματικά καλού σε αυτό το τουρνουά. Κι όμως αυτή η ομάδα κατάφερε μετά αυτό το (ομολογουμένως) ηχηρό χαστούκι να σηκωθεί και να ξανασταθεί στα πόδια της. Πέρασε τελικά στην επόμενη φάση και με δύο νίκες βρήκε μπροστά της στα προημιτελικά τη Γαλλία του των NBArs (ParkerBatumNoah).

Εκεί δυστυχώς δεν τα κατάφερε αν και λίγο έλειψε να πετύχει την υπέρβαση και να διεκδικήσει ένα μετάλλιο. Ένα παίχνιδι που μας πήγαινε μια χαρά μέχρι την αρχή του τέταρτου δεκαλέπτου εκεί που ο Tony Parker και Nicola Batum έκαναν θρύψαλα την καλή (μέχρι εκείνο το σημείο) ελληνική άμυνα. Η εθνική ούτε και τότε το έβαλε κάτω, μάζεψε τα κομμάτια και μπήκε στον «τελικό» για μια θέση στο προολυμπιακό τουρνουά με φόρα, δείχνοντας από την αρχή στους απογοητευμένους Σέρβους ότι ήταν το αφεντικό. Νίκησε τελικά και εξασφάλισε μια θέση για το Πουέρτο Ρίκο για τη διεκδίκηση μιας θέσης (3 ομάδες θα περάσουν) για τους ολυμπιακούς αγώνες του Λονδίνου.

Εκτός από την αγωνιστική της συνέχεια (σε περίπτωση αποκλεισμού θα την ξαναβλέπαμε μετά από σχεδόν δύο χρόνια) η Ελλάδα κερδίζει πολλά. Πρώτο από όλους τον Νικ Καλάθη που από ένα άτολμο παιδάκι που ήταν το περσινό καλοκαίρι, μετά από ένα χρόνο και από καταπληκτικές εμφανίσεις στα νοκ – άουτ παιχνίδια της φετινής ευρωλίγκα πλέον είναι ένας παίκτης που κάνει τα πάντα μέσα στο γήπεδο (πασάρει, μαρκάρει, κόβει, σκοράρει και μαζεύει και ριμπάουντ) και μετά τους Φώτση, Ζήση και Μπουρούση που τράβηξαν το μεγαλύτερο κουπί σε αυτήν την προσπάθεια ήταν το τέταρτο βιολί σε αυτή την ομάδα.

Κερδίζει τον Κώστα Παπανικολάου που στα 21 του χρόνια δείχνει ότι είναι από τους παίκτες που μπορούν να σηκώσουν το βάρος αυτής της φανέλας και να οδηγήσουν την εθνική και σε άλλες επιτυχίες, για μένα ο παίκτης αποκάλυψη για την εθνική του στο τουρνουά έπαιξε με πολύ πάθος και καθόλου φόβο. Ο Κώστας Κουφός θα μπορούσε να εξελιχθεί σε έναν πολύ δυναμικό σέντερ αλλά έχει ακόμα πολλά πράγματα να βελτιώσει (πάσα και άμυνα), ο Μάικ Μπράμος είναι και αυτός ένας πολυδιάστατος παίκτης που κάνει πολλά μέσα στο γήπεδο αν και το ατού του είναι ομολογουμένως η άμυνα αλλά διαθέτει και καλό μακρινό σουτ.

Μεγάλο κέρδος για εμένα αποτελεί και ο Κώστας Καϊμακόγλου που αν και δε σκοράρει πολύ κάνει πολύ αθόρυβη και βρώμικη δουλειά (κατεβάζει πολλά ριμπάουντ και παίζει και καλές άμυνες ειδικά απέναντι σε παίκτες με τους οποίους έχει miss match). Για τους τρεις «σωματοφύλακες» (Ζήσης, Μπουρούσης, Φώτσης) αυτής της ομάδας τι να πει κανείς έχουν κάνει εκπληκτικό τουρνουά ειδικά οι δύο τελευταίοι και στο παιχνίδι με τους Γάλλους αλλά και τους Σέρβους ο σέντερ της εθνική απέδειξε σε όλους και κυρίως στον εαυτό του ότι μπορεί να εξελιχθεί σε έναν από τους καλύτερους ψηλού στην Ευρώπη αν όχι και στον κόσμο. Ο Φώτσης αποτελεί μια σταθερή αξία για αυτή την εθνική, ένας πραγματικός στρατιώτης που υπηρετεί τις εθνικές ομάδες 15 ολόκληρα χρόνια, χάνοντας μόνο μια κλήση το 2007 εξαιτίας τραυματισμού.

 Από αυτήν την εθνική έλλειπαν πολλοί παίκτες είτε κατ’ επιλογήν (Διαμαντίδης, Παπαλουκάς, Τσαρτσαρής, Σχορτσανίτης, Μαυροκεφαλίδης-αν και δεν ήταν βασικό στέλεχος η χρονιά που έκανε με τον Ολυμπιακό ήταν πολύ καλή-) είτε λόγω τραυματισμών (Σπανούλης, Περπέρογλου, Βασιλόπουλος) παίκτες που θα μπορούσαν όχι μόνο να προσφέρουν επιπλέον ποιοτικές λύσεις αλλά και το κάτι παραπάνω για να πετύχει αυτή η ομάδα το κάτι παραπάνω.

Σε αυτή την εθνική όμως υπήρχαν παίκτες που μπορεί να μην είναι πρώτης γραμμής ίσως ούτε και δεύτερης αλλά κατέθεσαν στο γήπεδο ψυχή και πάθος. Μπορεί αν κάποιοι από τους απόντες αποφασίσουν να επιστρέψουν μερικοί από αυτούς να μην έχουν θέση στο ρόστερ αυτής της ομάδας στο προολυμπιακό τουρνουά θα ξέρουν όμως ότι πρόσφεραν και εκείνοι το καλύτερο που μπορούσαν για να είναι η Ελλάδα για ακόμα μια χρονιά παρούσα σε μια ακόμα μεγάλη πρόκληση.



Κυριακή, 11 Σεπτεμβρίου 2011

Η ...μπαγκέτα στο Manchester




 Η αλήθεια είναι πως είναι ακόμα πολύ νωρίς για να χρίσει κανείς φαβορί και αουτσάιντερ, άλλωστε μιλάμε για το πιο συναρπαστικό( γι’αυτό είναι και το πιο δημοφιλές) πρωτάθλημα στον κόσμο. Τα δεδομένα αλλάζουν από αγωνιστική σε αγωνιστική αλλά αν η καλή μέρα φαίνεται από το πρωί όπως λένε και στο χωριό μου, τότε στην πόλη του Manchester έχουν κάθε λόγο να χαμογελάνε καθώς οι δύο ομάδες της πόλης (United και City) έχοντας κάνει το απόλυτο έκαστη (4 νίκες) μετατρέπουν το πρωτάθλημα σε παράσταση για …έναν (διπλό) ρόλο.



Προς το παρόν οι δύο συμπολίτισσες πηγαίνουν χέρι - χέρι και από τριάρα σε πεντάρα, γεμίζοντας απαισιοδοξία τους προσεχής αντιπάλους τους και βάζοντας πολλά ερωτηματικά για το ποια ομάδα θα μπορέσει να τις ακολουθήσει και να εκμεταλλευτεί πιθανά στραβοπατήματα. Πιθανή ομάδα να το καταφέρει φαντάζει μόνο η Chelsea η οποία παρά το μουδιασμένο της ξεκίνημα με τη Stoke στην πρεμιέρα (1-1) σιγά – σιγά βρίσκει ρυθμό, ο Villas  Boas φαίνεται να προσαρμόζεται στις νέες απαιτήσεις και ειδικά με τις μεταγραφές των Meireles και Mata που θα βοηθήσουν αρκετά την ομάδα του Λονδίνου τα πράγματα φαντάζουν καλύτερα.



Μέχρι και την προηγούμενη αγωνιστική ικανή να προκαλέσει ερωτηματικά αλλά και προβλήματα ήταν η Liverpool η οποία υποχρεώθηκε στην πρώτη της ήττα στο Brittania, μια πολύ δύσκολη και απαιτητική έδρα. Η ομάδα του Merseyside κατάφερε την τελευταία μέρα των μεταγραφών να κλείσει τον Craig Bellamy έναν παίκτη που θα βοηθήσει αρκετά ερχόμενος κυρίως από τον πάγκο, χάνοντας όμως τον Meireles έναν παίκτη που τη βοήθησε πολύ πέρυσι. Αν το ρόστερ είχε και τον Πορτογάλο τότε θα μιλούσαμε με άλλα δεδομένα.


Όσον αφορά το άλλο γκρουπ ομάδων της Premier τη νίκη της αγωνιστικής έκανε η Tottenham η οποία ξεκόλλησε από τον πάτο της βαθμολογίας και πήρε τους πρώτους της βαθμούς, στο ντεμπούτο του Adebayor με τη φανέλα των Spurs που μάλιστα σκόραρε αποδεικνύοντας πως μπορεί να βοηθήσει αφού την τελευταία μέρα των μεταγραφών έφυγε για τη Stoke, o  Crouch.

Νίκη – ανάσα πήρε και η Arsenal που επικράτησε 1-0 της Swansea σε ένα θεωρητικά εύκολο παιχνίδι, καταφέρνοντας την πρώτη της νίκη και αφήνοντας μια αίσθηση ικανοποίησης στον Arsene Wenger παρά το γεγονός ότι στα καλά τους οι Gunners τέτοια παιχνίδια τα έπαιρναν στο ρελαντί.

Το πρωτάθλημα της αγγλικής Premier μόλις ξεκίνησε και η αλήθεια είναι πως προγνωστικά δε χωρούν, άλλωστε τα τελευταία χρόνια κρίνεται τις τελευταίες αγωνιστικές. Πάντως City και United φαίνεται ότι πολύ θα δύσκολα δε θα επιδοθούν σε μια κούρσα για δύο. Η πόλη του Manchester πάντως μετά από πολλά χρόνια θα ζήσει ένα ποδοσφαιρικό "εμφύλιο" με έπαθλο το πρωτάθλημα, περιμένοντας με αγωνία τα μεταξύ τους παιχνίδια αλλά και το κατά πόσο θα καταφέρει να ανταποκριθεί η «πρωτάρα» City στην μεγάλη πρόκληση του Champions League.


*Το κείμενο αναρτήθηκε στις 12/09/2011 στο www.englishfootball.gr