Δευτέρα, 23 Μαΐου 2011

Ο μονόφθαλμος... Παναθηναϊκός

    Η προτελευταία στροφή των πλέι οφ αποτελεί παρελθόν και δε μας έκανε σοφότερους σε σχέση με αυτά που ξέραμε πριν από τους χθεσινούς αγώνες. Ομάδες καταπονημένες, κουρασμένες, θέαμα ελάχιστο και φυσικά που παίχτες που αγωνίζονται λες και κάνουν αγγαρεία συνθέτουν το παζλ αυτών των αγώνων που είναι απορίας άξιο ποιο σκοπό εξυπηρετεί η διεξαγωγή τους.
    Στο ΟΑΚΑ ο Παναθηναϊκός κατάφερε να νικήσει τον ΠΑΟΚ σε ένα παιχνίδι που δε καμία περίπτωση δε θύμιζε ντέρμπι. Ο ΠΑΟΚ ήταν ξεκάθαρο ότι έπαιζε για να πάρει τουλάχιστον την ισοπαλία και αν του καθόταν καμιά αντεπίθεση, με το Σαλπιγγίδη ουσιαστικά να παίζει… μπακ η ομάδα της Θεσσαλονίκης πήρε αυτό που άξιζε στο τέλος έστω κι αν το γκολ με το οποίο νίκησε ο Παναθηναϊκός ήταν αντικανονικό καθώς ο Ζιλμπέρτο Σίλβα ήταν εκτεθειμένος σε μια δύσκολη φάση πάντως για τον βοηθό (ο διαιτητής δεν έχει ευθύνη σε τέτοιες φάσεις).
   Ο Ζιλμπέρτο Σίλβα που αποχαιρέτησε με τον καλύτερο τρόπο τον κόσμο του Παναθηναϊκού που τον αποθέωσε στο τέλος του αγώνα και όπως του έπρεπε θα πάρει το δρόμο της επιστροφής για την πατρίδα του όντας ένας από τους μεγαλύτερους παίχτες που έπαιξαν ποτέ στα ελληνικά γήπεδα. Ένας πραγματικός κύριος που δεν προκάλεσε ποτέ με τη συμπεριφορά του τόσο εκτός όσο και εντός γηπέδων ένας αντί-σταρ που έκανε πολύ αθόρυβη δουλειά και τα λεφτά του τα έβγαλε και με το παραπάνω. Μακάρι να μην είναι από τους τελευταίους, έτσι όπως έχει καταντήσει το πρωτάθλημά μας. Highlight της βραδιάς αποτελεί βέβαια και το χειροκρότημα των φίλων του Παναθηναϊκού την ώρα της αλλαγής του Σαλπιγγίδη ως σημάδι αναγνωρίσης ενός παίχτης που πρόσφερε φορώντας την πράσινη φανέλα, εικόνες που μας έχουν λείψει από τα ελληνικά γήπεδα.
   Ο Παναθηναϊκός μετά και τα χθεσινά αποτελέσματα κρατάει τη τύχη στα … πόδια του για την έξοδο στα προκριματικά του Champions League, με νίκη εναντίον της αποδεκατισμένης ΑΕΚ κατακτά την πρώτη θέση στα πλέι – οφ και ίσως ένα καλύτερο μέλλον κάτι που πριν την αρχή του δευτέρου γύρου φάνταζε ουτωπικό.  
    

Κυριακή, 22 Μαΐου 2011

Ποιος τη .....την πόλη έμενα με ενδιαφέρει το χωριό...

  Αν απορείτε με τον τίτλο η απάντηση είναι απλή, είναι η συνήθης νοοτροπία όλων των ελληνικών ομάδων (στο ποδόσφαιρο τουλάχιστον) και μια συζήτηση που φούντωσε με την παρουσία δυο πορτογαλικών συλλόγων στη δεύτερη τη τάξη ευρωπαϊκή διασυλλογική διοργάνωση. Θα μπορούσε ποτέ μια ελληνική ομάδα να φτάσει να ακολουθήσει το παράδειγμα της Μπράγκα και να διεκδικήσει ένα ευρωπαϊκό τρόπαιο;
  Η απάντηση βρίσκεται και στον τίτλο του κειμένου και έχει να κάνει με τον γνωμικό <<πρωτάθλημα με κάθε τρόπο>> με το οποίο έχουν μπολιαστεί γενιές προέδρων, ποδοσφαιριστών, οπαδών. Τα παραδείγματα ελληνικών ομάδων που δεν έφτασαν φυσικά σε τελικό αλλά όταν κλήθηκαν να <<διαλέξουν>> ανάμεσα στην ευρωπαϊκή καταξίωση και στον εγχώριο τίτλο δε χρειάστηκε δεύτερη σκέψη στο να επιλέξουν το δεύτερο με πιο πρόσφατο παράδειγμα τον αποκλεισμό του Παναθηναϊκού από τη Σταντάρ Λιέγης και ενώ στον προηγούμενο γύρο είχε αποκλείσει τη Ρόμα με τον πλέον εμφατικό τρόπο.
   Πέρα από τη νοοτροπία ως λαός δεν είμαστε και πολύ υπομονετικοί και σπάνια προπονητές τεχνικοί διευθυντές ακόμα και ποδοσφαιριστές προλαβαίνουν να παράξουν σοβαρό έργο. Η σωστή οργάνωση ενός ποδοσφαιρικού σωματείου είναι λέξη άγνωστη στους μεγαλοπαράγοντες του ελληνικού ποδοσφαίρου αλλά καλώς ή κακώς αυτή είναι η μαγική λέξη που χάρισε στον Πόρτο τον υπ’αριθμόν 4 ευρωπαϊκό τρόπαιο και αυτό την τελευταία 25ετία (1987 το πρώτο της πρωταθλητριών). Πίντο ντα Κόστα είναι το όνομα του προέδρου της ομάδας του Οπόρτο και είναι αναμφισβήτητα ο πιο πετυχημένος μπίζνεσμαν στο χώρο του ποδοσφαίρου που έβγαλε από αυτό πολλά λεφτά στη λογική του <<αγοράζω φτηνά και πουλάω ακριβά>> πόσοι και πόσοι παίχτες άλλωστε δε μοσχοπουλήθηκαν από την Πόρτο και παίζουν σε μεγάλα κλαμπ της Ευρώπης.
   Σε αυτό το κλίμα της οργάνωσης είναι βέβαια και η εθνική τους ομάδα η οποία και αυτή έχει να επιδείξει σημαντικές επιτυχίες σε όλα τα επίπεδα (3η θέση στο Μουντιάλ του 1966, 4η θέση στο Μουντιάλ του 2006, φιναλίστ του Ευρωπαϊκό του 2004 και συμμετοχή στα ημιτελικά της ίδιας διοργάνωσης το 1984 και 2000). Ακόμα και αν το χάσανε από την εθνική μας ομάδα το 2004 και μάλιστα μέσα στην έδρα τους το γεγονός αυτό δεν τους πήγε πίσω ούτε τους πτόησε ίσα ίσα προκριθήκανε στα τελικά του Μουντιάλ στο οποίο κατέκτησαν και την τρίτη θέση.
   Βεβαίως οι συγκρίσεις μεταξύ ημών και των Πορτογάλων κάθε άλλο παρά άτοπες είναι καθώς είμαστε δυο χώρες με πάρα πολλές ομοιότητες, έχουμε ίδιο πληθυσμό, είμαστε και οι δυο μεσογειακές συνεπώς ως λαοί μοιάζουμε (κάτι το οποίο όσον αφορά το ποδόσφαιρο δεν επιβεβαιώνεται) και φυσικά έχει εισέλθει και η ίδια στη δίνη της δημοσιονομικής κρίσης που ταλανίζει και τη χώρα μας τα τελευταία χρόνια.
    Σαν ποδόσφαιρο εμείς στον αντίποδα, την τρομερή επιτυχία του Euro η οποία δεν ήταν προϊόν κανενός σοβαρού σχεδιασμού αλλά παραγόντων που αυτή τη στιγμή δεν είναι της παρούσης, δεν κοιτάξαμε να της εκμεταλλευτούμε ούτε στο ελάχιστο, αντιθέτως το ποδόσφαιρό μας ως προϊόν και ως θέαμα έχει <<βαλτώσει>> τελείως και έχει καταντήσει ένα πράγμα που δε μπορείς να το δεις ούτε με οδοντογλυφίδες στα μάτια σου. Για αυτούς που θέλουν πιστεύουν τα παραμύθια η ιστορία της Πόρτο τα τελευταία τριάντα χρόνια είναι κάτι το μαγικό, για όσους ξέρουν το ελληνικό ποδόσφαιρο πολύ καλά γνωρίζουν ότι το παραμύθι αυτό για ελληνική ομάδα δε έχει… δράκο.

Δευτέρα, 9 Μαΐου 2011

Χρυσή κλωστή και βελονιά...

    Ο τελικός της Ευρωλίγκα έχει μόλις τελειώσει και εκστασιασμένη αρχίζω να τσιρίζω δυνατά, λες και η φωνή θα φτάσει μέχρι τη Βαρκελώνη, εκεί που ο Παναθηναϊκός τελείωσε τη δουλειά που είχε ξεκινήσει το Μάρτιο αποκλείοντας την κάτοχο του τροπαίου, μέγα φαβορί για την επανάληψη και οικοδέσποινα του φετινού final four Μπαρτσελόνα.
    Μέσα στο πλούτο της ελληνική γλώσσας δε νομίζω ότι μπορούν να βρεθούν οι κατάλληλες λέξεις για να περιγραφεί αυτό που έχει καταφέρει ο Παναθηναϊκός τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια στα ευρωπαϊκά παρκέ, είναι κυριολεκτικά ασύλληπτο μια ομάδα από την Ελλάδα της ανοργανωσιάς και του ωχαδερφισμού να αποπνέει υγεία σε όλα τα επίπεδα με οργάνωση την οποία θα ζήλευαν πολλοί σύλλογοι της Ευρώπης. Ούτε ένα, ούτε δύο αλλά έξι, ναι έξι, το λέω και δεν το πιστεύω, ευρωκούπες έχει καταφέρει να σηκώσει τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια ο Παναθηναϊκός κάνοντας πραγματικότητα τους στίχους του ύμνου του <<χαίρεται η Ελλάδα…>>.
    Είναι με σιγουριά, μακράν της δεύτερης, η καλύτερη ομάδα που έβγαλε ποτέ ο ελληνικός αθλητισμός, έχει την τύχη να κάθεται στον πάγκο της ο κορυφαίος προπονητής της γηραιάς ηπείρου (Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς) και να αγωνίζεται με τα χρώματα της ο κορυφαίος αυτή τη στιγμή μπασκετμπολίστας που αγωνίζεται στα ευρωπαϊκά γήπεδα (Δημήτρης Διαμαντίδης).
    Κι όμως η αρχή της σεζόν δεν προδίκαζε με τίποτα την χθεσινή κατάληξη. Η χρονιά που ξεκίνησε με πολύ σημαντικές απώλειες (Πέκοβιτς, Γιασικεβίτσιους και Σπανούλη) με τον τελευταίο μάλιστα να καταλήγει στον <<αιώνιο>> αντίπαλο η ομάδα έπρεπε να κινηθεί με δεδομένα διαφορετικά των προηγούμενων ετών και με τους ειδήμονες να <<φωνάζουν>> για την έλλειψη ικανών εναλλακτικών λύσεων πίσω από το Διαμαντίδη ο προπονητής έκλεισε τα αυτιά του και προτίμησε το… <<εγώ αυτούς έχω και με αυτούς θα παίξω>>. Οι ήττες από Ολυμπιακό, Βαλένθια, Λιέτουβος Ρίτας στο ΟΑΚΑ λίγο έλειψε να ταράξουν την ηρεμία της ομάδας, ώσπου…
   Ώσπου ήρθε η προημιτελική σειρά με τη Μπαρτσελόνα και εκεί πείστηκαν και οι πλέον δύσπιστοι για το μέταλλο αυτής της ομάδας, για την ικανότητα του Ζοτς να βγάζει λαγούς από το καπέλο του, με τις επιβλητικές εμφανίσεις του Καλάθη ο οποίος κυριολεκτικά <<κλείδωσε>> το Ναβάρο,  αλλά και για το μεγαλείο του αθλητή Δημήτρη Διαμαντίδη που έκανε μεγαλειώδης εμφανίσεις στη συγκεκριμένη σειρά αγώνων. Με ταχύτητες μεγάλες που λέει και το τραγούδι ο Παναθηναϊκός τελείωσε έτσι όπως έπρεπε τη δουλεία, και στέφθηκε για μια ακόμη φορά πρωταθλητής Ευρώπης γράφοντας με ολόχρυσα γράμματα ακόμα μια ένδοξη σελίδα στη σπουδαία ιστορία του αλλά και του ελληνικού αθλητισμού γενικότερα που τελευταία ουκ ολίγα έχει τραβήξει, κάνοντας τη μπασκετική και μη Ευρώπη να υποκλιθεί στο μεγαλείο του.

Κυριακή, 1 Μαΐου 2011

Κύπελλο... ντροπής


   Ούφφφ … άλλος ένας αγώνας – ντροπή για το ελληνικό ποδόσφαιρο τελείωσε και βρήκε νικητή και κυπελλούχο την ΑΕΚ μετά από εννέα χρόνια από την τελευταία κατάκτηση το 2002. Ένας αγώνας που ξεκίνησε με τα χίλια ζόρια και δεν τελείωσε… ποτέ ή μάλλον τελείωσε 7 λεπτά πριν λήξουν και τα εννιά λεπτά των καθυστερήσεων αφού χιλιάδες και όχι 100 ή 200 μπήκαν στον αγωνιστικό χώρο για άγνωστο λόγο αφού η ομάδα τους ήταν σίγουρη νικήτρια και κυπελλούχος.
     Όσον αφορά το αγωνιστικό κομμάτι, κάνεις δεν θα θυμάται αυτό τον αγώνα γιατί πολύ απλά ρυθμός δεν υπήρξε ποτέ με οπαδούς να κόβουν βόλτες ανενόχλητοι μέσα στο γήπεδο και σε κάθε γκολ έμπαιναν μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Το ελληνικό ποδόσφαιρο μας επιβεβαιώνει κάθε φορά ότι (δυστυχώς) υπάρχει κι άλλο, πιο κάτω ακόμα, ένα ποδόσφαιρο που πάσχει σε όλα τα μέτωπα, οργανωτικά-διοικητικά, οικονομικά, κτλ. Όταν ένας ‘οπαδός’ φτάνει στο σημείο να κινείται απειλητικά εναντίων οικογενειών των ποδοσφαιριστών και έρχονται στα χέρια με τους ίδιους ε τότε πείτε μου πόσο ακόμα υπάρχει. Θλίβομαι πραγματικά για όλο αυτό το πράγμα που νομίζουμε ότι είναι ποδόσφαιρο, ένας αγώνας που θα έπρεπε να είναι πραγματική γιορτή για το ποδόσφαιρο τον καταντήσαμε πεδίο μάχης και ξεσπάσματος διάφορων τύπων.
   Εισβολές οπαδών, ανελέητο ξύλο, και εικόνες οι οποίες πλέον έχουν γίνει καθημερινό φαινόμενο αλλά κανένας να μη μπορεί να κάνει κάτι για να διορθωθεί κάτι. Είναι κρίμα για τις αγωνίες και την προσπάθεια των 22 ποδοσφαιριστών να μην επικεντρωθεί η προσοχή σε αυτούς παρά σε όλους αυτούς οι οποίοι θεωρούν το ποδόσφαιρο τσιφλίκι τους και καθιστούν τους πραγματικούς λάτρες του ποδοσφαίρου όμηρους των απαράδεκτων συμπεριφορών τους.
   Ένα μεγάλο κρίμα για αυτόν τον μεγάλο παίχτη που σήμερα πανηγύρισε (?) τον πρώτο του τίτλο και αποτίναξε από πάνω την ταμπέλα του loser που του απέδωσαν κάποιοι κακοπροαίρετοι. Ο Νίκος Λυμπερόπουλος ήταν, είναι και θα είναι ένα κόσμημα για το ποδόσφαιρό μας και ένας παίχτης που δεν προκάλεσε ποτέ με τη συμπεριφορά του είτε εντός είτε εκτός γηπέδου, δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι χαίρει εκτίμησης από πλείστους οπαδούς όλων των ομάδων.
   Η ΑΕΚ κατάφερε σήμερα να γιάνει (έστω και για λίγο) τις βαθιές πληγές της από την κατάσταση την οποία την έφεραν διάφοροι που την διοίκησαν κατά καιρούς, αν θα καταφέρει να γιατρευτεί το βλέπω χλωμό.