Κυριακή, 22 Μαΐου 2011

Ποιος τη .....την πόλη έμενα με ενδιαφέρει το χωριό...

  Αν απορείτε με τον τίτλο η απάντηση είναι απλή, είναι η συνήθης νοοτροπία όλων των ελληνικών ομάδων (στο ποδόσφαιρο τουλάχιστον) και μια συζήτηση που φούντωσε με την παρουσία δυο πορτογαλικών συλλόγων στη δεύτερη τη τάξη ευρωπαϊκή διασυλλογική διοργάνωση. Θα μπορούσε ποτέ μια ελληνική ομάδα να φτάσει να ακολουθήσει το παράδειγμα της Μπράγκα και να διεκδικήσει ένα ευρωπαϊκό τρόπαιο;
  Η απάντηση βρίσκεται και στον τίτλο του κειμένου και έχει να κάνει με τον γνωμικό <<πρωτάθλημα με κάθε τρόπο>> με το οποίο έχουν μπολιαστεί γενιές προέδρων, ποδοσφαιριστών, οπαδών. Τα παραδείγματα ελληνικών ομάδων που δεν έφτασαν φυσικά σε τελικό αλλά όταν κλήθηκαν να <<διαλέξουν>> ανάμεσα στην ευρωπαϊκή καταξίωση και στον εγχώριο τίτλο δε χρειάστηκε δεύτερη σκέψη στο να επιλέξουν το δεύτερο με πιο πρόσφατο παράδειγμα τον αποκλεισμό του Παναθηναϊκού από τη Σταντάρ Λιέγης και ενώ στον προηγούμενο γύρο είχε αποκλείσει τη Ρόμα με τον πλέον εμφατικό τρόπο.
   Πέρα από τη νοοτροπία ως λαός δεν είμαστε και πολύ υπομονετικοί και σπάνια προπονητές τεχνικοί διευθυντές ακόμα και ποδοσφαιριστές προλαβαίνουν να παράξουν σοβαρό έργο. Η σωστή οργάνωση ενός ποδοσφαιρικού σωματείου είναι λέξη άγνωστη στους μεγαλοπαράγοντες του ελληνικού ποδοσφαίρου αλλά καλώς ή κακώς αυτή είναι η μαγική λέξη που χάρισε στον Πόρτο τον υπ’αριθμόν 4 ευρωπαϊκό τρόπαιο και αυτό την τελευταία 25ετία (1987 το πρώτο της πρωταθλητριών). Πίντο ντα Κόστα είναι το όνομα του προέδρου της ομάδας του Οπόρτο και είναι αναμφισβήτητα ο πιο πετυχημένος μπίζνεσμαν στο χώρο του ποδοσφαίρου που έβγαλε από αυτό πολλά λεφτά στη λογική του <<αγοράζω φτηνά και πουλάω ακριβά>> πόσοι και πόσοι παίχτες άλλωστε δε μοσχοπουλήθηκαν από την Πόρτο και παίζουν σε μεγάλα κλαμπ της Ευρώπης.
   Σε αυτό το κλίμα της οργάνωσης είναι βέβαια και η εθνική τους ομάδα η οποία και αυτή έχει να επιδείξει σημαντικές επιτυχίες σε όλα τα επίπεδα (3η θέση στο Μουντιάλ του 1966, 4η θέση στο Μουντιάλ του 2006, φιναλίστ του Ευρωπαϊκό του 2004 και συμμετοχή στα ημιτελικά της ίδιας διοργάνωσης το 1984 και 2000). Ακόμα και αν το χάσανε από την εθνική μας ομάδα το 2004 και μάλιστα μέσα στην έδρα τους το γεγονός αυτό δεν τους πήγε πίσω ούτε τους πτόησε ίσα ίσα προκριθήκανε στα τελικά του Μουντιάλ στο οποίο κατέκτησαν και την τρίτη θέση.
   Βεβαίως οι συγκρίσεις μεταξύ ημών και των Πορτογάλων κάθε άλλο παρά άτοπες είναι καθώς είμαστε δυο χώρες με πάρα πολλές ομοιότητες, έχουμε ίδιο πληθυσμό, είμαστε και οι δυο μεσογειακές συνεπώς ως λαοί μοιάζουμε (κάτι το οποίο όσον αφορά το ποδόσφαιρο δεν επιβεβαιώνεται) και φυσικά έχει εισέλθει και η ίδια στη δίνη της δημοσιονομικής κρίσης που ταλανίζει και τη χώρα μας τα τελευταία χρόνια.
    Σαν ποδόσφαιρο εμείς στον αντίποδα, την τρομερή επιτυχία του Euro η οποία δεν ήταν προϊόν κανενός σοβαρού σχεδιασμού αλλά παραγόντων που αυτή τη στιγμή δεν είναι της παρούσης, δεν κοιτάξαμε να της εκμεταλλευτούμε ούτε στο ελάχιστο, αντιθέτως το ποδόσφαιρό μας ως προϊόν και ως θέαμα έχει <<βαλτώσει>> τελείως και έχει καταντήσει ένα πράγμα που δε μπορείς να το δεις ούτε με οδοντογλυφίδες στα μάτια σου. Για αυτούς που θέλουν πιστεύουν τα παραμύθια η ιστορία της Πόρτο τα τελευταία τριάντα χρόνια είναι κάτι το μαγικό, για όσους ξέρουν το ελληνικό ποδόσφαιρο πολύ καλά γνωρίζουν ότι το παραμύθι αυτό για ελληνική ομάδα δε έχει… δράκο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου