Δευτέρα, 9 Μαΐου 2011

Χρυσή κλωστή και βελονιά...

    Ο τελικός της Ευρωλίγκα έχει μόλις τελειώσει και εκστασιασμένη αρχίζω να τσιρίζω δυνατά, λες και η φωνή θα φτάσει μέχρι τη Βαρκελώνη, εκεί που ο Παναθηναϊκός τελείωσε τη δουλειά που είχε ξεκινήσει το Μάρτιο αποκλείοντας την κάτοχο του τροπαίου, μέγα φαβορί για την επανάληψη και οικοδέσποινα του φετινού final four Μπαρτσελόνα.
    Μέσα στο πλούτο της ελληνική γλώσσας δε νομίζω ότι μπορούν να βρεθούν οι κατάλληλες λέξεις για να περιγραφεί αυτό που έχει καταφέρει ο Παναθηναϊκός τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια στα ευρωπαϊκά παρκέ, είναι κυριολεκτικά ασύλληπτο μια ομάδα από την Ελλάδα της ανοργανωσιάς και του ωχαδερφισμού να αποπνέει υγεία σε όλα τα επίπεδα με οργάνωση την οποία θα ζήλευαν πολλοί σύλλογοι της Ευρώπης. Ούτε ένα, ούτε δύο αλλά έξι, ναι έξι, το λέω και δεν το πιστεύω, ευρωκούπες έχει καταφέρει να σηκώσει τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια ο Παναθηναϊκός κάνοντας πραγματικότητα τους στίχους του ύμνου του <<χαίρεται η Ελλάδα…>>.
    Είναι με σιγουριά, μακράν της δεύτερης, η καλύτερη ομάδα που έβγαλε ποτέ ο ελληνικός αθλητισμός, έχει την τύχη να κάθεται στον πάγκο της ο κορυφαίος προπονητής της γηραιάς ηπείρου (Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς) και να αγωνίζεται με τα χρώματα της ο κορυφαίος αυτή τη στιγμή μπασκετμπολίστας που αγωνίζεται στα ευρωπαϊκά γήπεδα (Δημήτρης Διαμαντίδης).
    Κι όμως η αρχή της σεζόν δεν προδίκαζε με τίποτα την χθεσινή κατάληξη. Η χρονιά που ξεκίνησε με πολύ σημαντικές απώλειες (Πέκοβιτς, Γιασικεβίτσιους και Σπανούλη) με τον τελευταίο μάλιστα να καταλήγει στον <<αιώνιο>> αντίπαλο η ομάδα έπρεπε να κινηθεί με δεδομένα διαφορετικά των προηγούμενων ετών και με τους ειδήμονες να <<φωνάζουν>> για την έλλειψη ικανών εναλλακτικών λύσεων πίσω από το Διαμαντίδη ο προπονητής έκλεισε τα αυτιά του και προτίμησε το… <<εγώ αυτούς έχω και με αυτούς θα παίξω>>. Οι ήττες από Ολυμπιακό, Βαλένθια, Λιέτουβος Ρίτας στο ΟΑΚΑ λίγο έλειψε να ταράξουν την ηρεμία της ομάδας, ώσπου…
   Ώσπου ήρθε η προημιτελική σειρά με τη Μπαρτσελόνα και εκεί πείστηκαν και οι πλέον δύσπιστοι για το μέταλλο αυτής της ομάδας, για την ικανότητα του Ζοτς να βγάζει λαγούς από το καπέλο του, με τις επιβλητικές εμφανίσεις του Καλάθη ο οποίος κυριολεκτικά <<κλείδωσε>> το Ναβάρο,  αλλά και για το μεγαλείο του αθλητή Δημήτρη Διαμαντίδη που έκανε μεγαλειώδης εμφανίσεις στη συγκεκριμένη σειρά αγώνων. Με ταχύτητες μεγάλες που λέει και το τραγούδι ο Παναθηναϊκός τελείωσε έτσι όπως έπρεπε τη δουλεία, και στέφθηκε για μια ακόμη φορά πρωταθλητής Ευρώπης γράφοντας με ολόχρυσα γράμματα ακόμα μια ένδοξη σελίδα στη σπουδαία ιστορία του αλλά και του ελληνικού αθλητισμού γενικότερα που τελευταία ουκ ολίγα έχει τραβήξει, κάνοντας τη μπασκετική και μη Ευρώπη να υποκλιθεί στο μεγαλείο του.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου